wyspa muz

Tomasz Marek Sobieraj, Theatrum prefunebris. Galeria FF, Łódź. 24.02.-24.03.2012.

2012-02-24T00:01:00.020-08:00

Kurator: Magdalena Świątczak

Bieguny wyobraźni - między finezją fantazji, a dosadnością realności.

Na wystawie "Theatrum prefunebris" zorganizowanej przez łódzką Galerię FF są prezentowane prace pochodzące z dwóch cykli fotograficznych Artysty: Obiekty banalne (2010) i Kolosalna morda miasta (1999-2002).

Więcej o wystawie w tekście Krzysztofa Jureckiego "Dwa cykle, które zmienią fotografię w Łodzi?". Tekst znajduje się na stronie Galerii FF.

Więcej o Kolosalnej mordzie miasta na blogu Krzysztofa Jureckiego.

Joseph Mallord William Turner, Turner. Malarz żywiołów./ Turner and the Elements. Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków.14.10.2011 - 08.01.2012.

2012-01-06T01:18:00.000-08:00

Kuratorzy: Inés Richter-Musso i Ortrud Westheider.
Kurator ze strony Muzeum Narodowego w Krakowie: Magdalena Czubińska.

San Giorgio Maggiore: Early Morning, 1819, Watercolour, 224 x 287 mm
Tate Gallery, London [1]
Photograph by Mark Harden

San Giorgio Maggiore at Dawn, 1819, Watercolour, 224 x 287 mm
Tate Gallery, London [2]

Więcej reprodukcji niebawem...

INFORMACJE DLA TYCH, KTÓRZY NIE ZDĄŻYLI ZOBACZYĆ WYSTAWY ZAMIESZCZĘ WKRÓTCE ...

W ostatnim tygodniu trwania wystawy (2- 8 stycznia 2012) była możliwość zwiedzania ekspozycji do godz.20.00.
W niedzielę, 8 stycznia, wystawa była czynna do ostatniego gościa.
PO PREZENTACJI W KRAKOWIE wystawę będzie można zobaczyć w Wielkiej Brytanii, w muzeum Turner Contemporary w Margate od 28 stycznia do 13 maja 2012 roku.

TYTUŁ WYSTAWY: Wiliam Turner. Malarz żywiołów./ Turner and the Elements. Strona internetowa wystawy.
Scenariusz i aranżacja wystawy: Inés Richter-Musso i Ortrud Westheider.

Moje impresje spisane na gorąco po zwiedzeniu wystawy...

WYDAWNICTWA TOWARZYSZĄCE WYSTAWIE:
Krystyna Stefaniak (red.), Turner. Malarz żywiołów. Przewodnik, Kraków 2011.

Ortrud Westheider (red.), Michael Philipp (red.), Turner. Malarz żywiołów, Kraków 2011.

BIOGRAFIA ARTYSTY: William Turner (1775-1851). Źródło: Muzeum Narodowe w Krakowie.

INFORMACJE O WYSTAWIE. Źródło: Muzeum Narodowe w Krakowie.

" Muzeum Narodowe w Krakowie po raz pierwszy w Polsce prezentuje wystawę obrazów Williama Turnera, największego malarza angielskiego romantyzmu, prekursora impresjonizmu i symbolizmu. Artysty, który w swoich widokach wody i chmur zbliżył się do malarstwa abstrakcji.

Wystawę przygotowało Bucerius Kunst Forum w Hamburgu. W Gmachu Głównym można oglądać osiemdziesiąt cztery prace [3] Turnera przedstawiające żywioły: ziemi, wody, powietrza i ognia, pochodzące z Galerii Tate oraz kilku kolekcji angielskich i amerykańskich.

William Turner zostawił po sobie blisko trzydzieści tysięcy prac, z których większość to szkice krajobrazu. W swoim rozumieniu idei pejzażu Turner opierał się na teorii francuskiego malarza Pierre’a-Henri’ego de Valenciennes (1750–1819), który jako pierwszy zalecał malowanie widoków wprost z natury. Jego teoria, zwana „portretem krajobrazu”, odbiła się szerokim echem w kręgach artystycznych, zachęcając artystów do malowania konkretnych miejsc zamiast wyimaginowanych kompozycji krajobrazowych. Pierre-Henri de Valenciennes był jednym z tych, którzy uwolnili pejzaż z historycznego lub biblijnego kostiumu i zaczęli go traktować jako temat sam w sobie. (...)

Kuratorzy wystawy przyporządkowali prezentowane rysunki i obrazy Turnera poszczególnym żywiołom: ziemi, wodzie, powietrzu, ogniowi, i ich zespoleniu zwanemu fuzją. Są to kompozycje, w których żywioły są przemieszane i połączone. Turner zaniechał w tych kompozycjach podziału na odrębne plany przestrzenne. Obraz rozwija się centrycznie: od środka we wszystkich kierunkach. W późnych pracach kompozycja wiruje. Szczególną rolę w obrazach Turnera odgrywa światło. Artysta wielokrotnie twierdził, że jego ideałem jest malowanie czystego światła. (...)"

Zemsta Wezuwiusza...Wyjaśnienie znajduje się w moim komentarzu zamieszczonym poniżej.

Bay of Naples (Vesuvius Angry), circa 1817, Watercolour, 176 × 284 mm
Williamson Art Gallery & Museum [4]

[1] Praca ta nie jest prezentowana na ekspozycji w Muzeum Narodowym w Krakowie. Źródło zacytowanej reprodukcji: Web Museum, Paris (http://ibiblio.org/wm/paint/auth/turner/). Lista prezentowanych tam artystów: http://ibiblio.org/wm/paint/auth/ Zdjęcie wykonał Mark Harden.

[2] Praca ta również nie jest prezentowana na ekspozycji w Muzeum Narodowym w Krakowie. Źródło zacytowanej reprodukcji: Web Gallery of Art (http://www.wga.hu/frames-e.html?/html/b/bruegel/pieter_e/)
[3] Na wystawie pokazano ponad 80. prac, wybrane obrazy olejne oraz liczne akwarele, których nie można zobaczyć poza tą wystawą (!), gdyż nie są eksponowane. Według informacji podanych na stronie Muzeum było: 71 akwarel, 11 obrazów olejnych, 1 rysunek tuszem, 1 reprodukcja.
[4] Praca prezentowana na wystawie "Turner. Malarz żywiołów". Żródło zacytowanej reprodukcji: Tate Gallery, Digital Image © Tate (http://beta.tate.org.uk/art/work/TW0027).

Wesołych Świąt i Do siego roku!

2011-12-22T15:45:00.000-08:00

Gdybym (...) miał dar prorokowania

i znał wszystkie tajemnice,

i posiadał wszelką wiedzę,

i wszelką [możliwą] wiarę, (...),

a miłości bym nie miał,

byłbym niczym. [1]

Sztuka i życie przenikają się wzajemnie. Sztuka jest Światłem i Drogą. Prowadzi do zrozumienia siebie, ludzi oraz otaczającego nas świata. Nie wyobrażam sobie życia bez Światła Sztuki.

Dziękuję Autorom, których Twórczość stała się źródłem inspiracji oraz okazją do przemyśleń, wykraczających poza to, co estetyczne i widzialne.

Dziekuję także tym Wszystkim, którzy tutaj zaglądają i pochylają się nad zbieranymi przeze mnie skarbami. Tych skarbów jest o wiele więcej w Bezkresnym Oceanie Sztuki. Wystarczy tylko wsłuchać się w szmer słów i zanurzyć dłonie w migotliwe obrazy.

Czytającym te słowa życzę, aby pod choinką znaleźli trzy dary: Radość, Nadzieję i Miłość. Z tych trzech darów najważniejszy jest ostatni. Życie pozbawione Światła Miłości traci nie tylko blask, ale i sens.

PEŁNYCH RADOŚCI, NADZIEI I MIŁOŚCI ŚWIĄT!

Joanna z Wyspy Muz - ta, która szuka Światła.

[1] Pismo Święte. 1 Kor 13, 2.

Tomasz Marek Sobieraj, Wojna Kwiatów. Łódź 2009.

2011-11-26T05:33:00.000-08:00

Wydawca: Editions Sur Ner.

Okładka...

Kwiaty dobra. O "Wojnie Kwiatów"...

Zapraszam do odwiedzenia Krainy Wyobraźni Tomasza M. Sobieraja i uczestnictwa w intelektualnej uczcie. Wśród zaproszonych gości jest Fernando Pessoa. Na zachętę dwa wiersze z tomiku "Wojna Kwiatów"... i tomik w wersji PDF do ściągnięcia ze strony Autora. Można też kupić tradycyjną, papierową książkę i poprosić Autora o autograf, pisząc na adres: editionssurner@wp.pl

"Wojna Kwiatów" to drugi po debiutanckiej "Grze" zbiór wierszy tego poety, prozaika i fotografika.

Andrzej Jerzy Lech, Kolekcja Wrzesińska. Wystawa fotografii. Muzeum Regionalne we Wrześni i Wrzesiński Ośrodek Kultury, Września. Zaproszenie na wernisaż. 11.11.-30.12.2011.

2011-11-09T03:40:00.000-08:00

Kurator: Waldemar Śliwczyński.

Września - Polska, 10 maja 2010 roku

Września - Polska, 4 maja 2010 roku

Więcej zdjęć...

Światło-czułość fotografii Andrzeja Jerzego Lecha. „Subiektyw, czyli Kolekcja Wrzesińska”...

Dnia 11 listopada 2011 roku miasto Września zaprasza na wernisaż wystawy Andrzeja Jerzego Lecha „Kolekcja wrzesińska 2010 - Andrzej Jerzy Lech". Uroczyste otwarcie wystawy odbędzie się w dwóch miejscach – o godzinie 17.00. w Muzeum Regionalnym im. Dzieci Wrzesińskich oraz o 18.00. we Wrzesińskim Ośrodku Kultury. Muzeum Regionalne we Wrześni zaprezentuje fotografie, które powstały podczas sesji wiosennej, a Wrzesiński Ośrodek Kultury owoc sesji jesiennej. [Źródło: W. Śliwczyński]

Wystawie towarzyszy niezwykły Katalog, który ma być gratką dla miłośników fotografii. Tak o nim pisze sam wydawca W. Śliwczyński: Druk będzie (...) 3-kolorowy (triton). To po pierwsze, po drugie [nie będzie to książka, lecz luźne kartki z fotografiami w pudle– J.T.] - luźne kartki w pudle mają wiele zalet, np. łatwiej się ogląda, w całości, bo nie ma miejsca, gdzie kartki są szyte. (...) chcieliśmy, aby oglądający miał wrażenie, że ogląda oryginały w oryginalnych rozmiarach (...). Jedna kartka ma prawie pół metra na dłuższym boku (...) fotografie [to stykówki i] sporo straciłyby, gdyby były pomniejszane, a musiałyby takimi się stać, gdyby miały być w książce, a nie w pudle. [1]

Zachęcam do odwiedzenia Wrześni - miasteczka przyjaznego fotografii i wędrownym fotografom!

O tym jak powstały te zdjęcia...

[1] Dyskusja rozwijana w komentarzach: http://hiperrealizm.blogspot.com/2011/09/cytaty-z-andrzeja-jerzego-lecha.html

Źródło zacytowanych fotografii: http://superikonta1933.see.me/onelife2011

Fotografia otworkowa: P. Wiklund, A. Dzugaev, B. St. Cyr, L. Källberg, B. Englender, W. Englender. Wystawa zbiorowa zorganizowana w ramach IV OFFO. Galeria Katowice ZPAF Okręgu Śląskiego, godz. 18.30, Katowice. Uroczyste otwarcie wystawy - 09.11.2011.

2011-11-08T07:26:00.000-08:00

Fot.Peter Wiklund

Święto wyzwolonego światła i ludzi zafascynowanych fotografią.

GALERIA KATOWICE, ulica Świętego Jana 10, Katowice. Wernisaż: środa, 9 listopada 2011 roku, godzina 18.30.

Galeria Katowice ZPAF Okręgu Śląskiego serdecznie zaprasza na wernisaż wystawy zbiorowej, która została zorganizowana w ramach IV OFFO. Uczestnicy: Peter Wiklund (Szwecja), Andriy Dzugaev (Ukraina), Bob St. Cyr (Kanada), Lena Källberg (Szwecja), Barbara Englender (Polska) „Szkło”,Witold Englender (Polska) „Machina”. WIĘCEJ o WYSTAWACH IV OFFO...

POZOSTAŁE WYDARZENIA OFFO w Katowicach:

Biblioteka Śląska. Katowice. Paweł Janczaruk "100 otworków w technikach".

Galeria Mediów Wyższej Szkoły Mechatroniki. Katowice. Kym O'Donnell „Album rodzinny”; Wojciech Różyński „podwórko - moje centrum świata”, Barbara Panek-Sarnowska „Wariacje zamkowe”.

Miejski Dom Kultury ”Południe” Filia w Piotrowicach. Katowice. Ilya Tishchenko „Fathers life”, „Pinholeday”.

Miejska Biblioteka Publiczna Filia nr 30. Katowice. Tomasz Walów, Raina Vlaskovska , Marcin Jedynak.

Miejska Biblioteka Publiczna Filia nr 16. Katowice. Oleg Tarasov „Alone”.

Biblioteka Główna AWF. Katowice. Marcin Golonka. WYSTAWA ODWOŁANA z powodu remontu biblioteki, ale zapomniano o tym poinformować.

Muzeum Śląskie w Katowicach. 29 LISTOPADA 2011 roku, godz. 18.00. FINISAŻ Festiwalu - spotkanie autorskie ze śląskimi otworkowcami, pokaz multimediów, podsumowanie IV OFFO.

Wystawy Festiwalu można oglądać przez cały listopad.

IV Ogólnopolski Festiwal Fotografii Otworkowej: OFFO 2011. 04.11.-29.11.2011.

2011-11-03T23:40:00.000-07:00

Fot.Andriy Dzugaev

IV OFFO Z LOTU PTAKA. Krótkie zestawienie informacji o Festiwalu.

Święto wyzwolonego światła i ludzi zafascynowanych fotografią.

Dotychczasowe edycje OFFO.

I OFFO - 2005 rok. Strona festiwalu: http://offo.prv.pl/

II OFFO - 2007 rok. Strona festiwalu: http://www.offo2.niezalezni.art.pl/

III OFFO - 2009 rok. Strona festiwalu: http://www.offo2009.ovh.org/

IV OFFO - 2011 rok. Strona festiwalu: http://www.offo4.dl.pl/

MIEJSCOWOŚCI objęte festiwalowym szaleństwem w 2011 roku. W nawiasach podaję ilość miejsc, jeśli jest więcej niż jedno, w których będzie można zobaczyć wystawy w danej miejscowości. *

Alwernia, Będzin , Bytom, Chorzów (2), Gliwice (3), Jastrzębie-Zdrój (6), Jaworzno, Katowice (8), Olza, Orzesze (2), Racibórz, Radlin, Rybnik (8), Ruda Śląska, Rydułtowy (2), Sosnowiec, Suszec, Zabrze.

INSTYTUCJE przyjazne fotografii otworkowej w tym roku. W zestawieniu uwzględniono instytucje zaangażowane w zorganizowanie festiwalowych wystaw w poszczególnych miejscowościach*. Wyjaśnienia skrótów nazw instytucji znajdują się w legendzie**.

Biblioteki (B, BG, BŚ) – 16.

Domy Kultury (DK, MDK, SDK, WDK) – 11.

Ośrodki Kultury ( GOK, MOK) – 6.

Galerie (Gal) – 5.

Centra Kultury (MCKiS, RCK, RCK) – 3.

Kościoły (K) - 1.
Muzea (MŚ – Muzeum Śląskie) – 1.

UCZESTNICY SPOZA POLSKI.

Argentyna- Florencia Guadalupe Aguilar, Pedro Vidal Bavio.

Anglia – Nhung Dang.

Bułgaria – Raina Vlaskovska.

Francja – Christophe Boete, Patrice de Santa Coloma, Marie-Noëlle Leroy.

Kanada – Bob St.Cyr.

Niemcy – Matthias Hagemann, Thomas Töpler.

Rosja – Oleg Tarasov, Ilya Tishchenko.

Szwajcaria – Philipp Werner.

Szwecja – Lena Källberg, Peter Wiklund.

Ukraina – Andriy Dzugaev.

USA – Kym O’Donnell.

Włochy – ACSAF Association: Enrico Borgogni, Cesare Bossi, Dario Jucker, Marco Mandrici, Enith Perez. Strona internetowa ACSAF - http://www.acsaf.it/common/gallery/bossi.html .

UCZESTNICY Z POLSKI.

Pełna lista znajduje się na stronie IV OFFO.

KALENDARIUM WYDARZEŃ.

Wystawy Festiwalu można oglądać przez cały listopad poza kilkoma wyjątkami: Galeria "Kameralna" w Jaworznie (2-15.11.2011), Galeria "Ciasna" w Jastrzębiu-Zdroju (1.11 - 10.12.2011), Galeria Bielszowicka w Rudzie Śląskiej (2.11 – 20.12.2011) i Galeria Smolna w Rybniku (2.11 – 31.12.2011).

Inauguracja Festiwalu:

UROCZYSTE OTWARCIE Festiwalu w Rybniku.

4 listopada 2011 roku. Dom Kultury Rybnik-Chwałowice. Godz. 18.00.

Więcej informacji na stronie OFFO.

UROCZYSTE OTWARCIE Festiwalu w Jastrzębiu-Zdroju.

5 listopada 2011 roku. Galeria Epicentrum Miejskiego Ośrodka Kultury w Jastrzębiu-Zdroju. Godz. 18.00.

Więcej informacji na stronie OFFO.

Wernisaże Festiwalu:

31 LISTOPADA 2011 roku. Jaworzno. 18.00.
Galeria „Kameralna” MCKiS. Wystawy: Tomasz Oszczepalski "Morskie opowieści...", Kuba Szkudlarek.(Informacja podawana w niektórych zaproszeniach, ale nie ma potwierdzenia na stronie OFFO).

2 LISTOPADA 2011 roku. Sosnowiec. 18.00.

Galeria Miejskiego Klubu im. Jana Kiepury. Wystawa zbiorowa ACSAF Association z Włoch.

(Informacja podawana w niektórych zaproszeniach, ale nie ma potwierdzenia na stronie OFFO).

3 LISTOPADA 2011 roku. Olza. 17.00.

Wiejski Dom Kultury. Barbara Panek-Sarnowska „Studio portretowe BPS & Co. -Model 2009”

3 LISTOPADA 2011 roku. Będzin. 17.00.

Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna (Galeria Klubu Pod Sową). Janusz Musiał „Twarze. Ikony i znajome” oraz prezentacja filmów otworkowych.

4 LISTOPADA 2011 roku. Orzesze. 16.00.

Miejski Ośrodek Kultury (Galeria Orzesze). Janusz Musiał „OBSERWACJE MORZA, KOMNATA SNU, TAJEMNICE OGRODU”.

5 LISTOPADA 2011 roku. Jastrzębie-Zdrój. 12.00.

Galeria Katakumby przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Artur Gawin „Architektura Krakowa”.

5 LISTOPADA 2011 roku. Jastrzębie-Zdrój. 12.30.

Galeria Katakumby przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wykład georgii Krawiec"(O)środki Camery obscury - wycieczka po Europie".

7 LISTOPADA 2011 roku. Chorzów. 18.00.

Starochorzowski Dom Kultury (Galeria Na Strychu). Philipp Werner, Szczepan Bonalski, Witold Englender „Machina 2”

8 LISTOPADA 2011 roku. Racibórz. 18.00.

Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna (Galeria Gawra). Tandem Fotograficzny „KASZUBY” – Jakub Kaszuba i Krzysztof Sowa „Fabryka Słońca”.

9 LISTOPADA 2011 roku. Katowice. 18.30.

Galeria Katowice ZPAF. Wernisaż wystawy zbiorowej: Peter Wiklund (Szwecja), Andriy Dzugaev (Ukraina), Bob St. Cyr (Kanada), Lena Källberg (Szwecja), Barbara Englender „Szkło”,Witold Englender „Machina”.

28 LISTOPADA 2011 roku. Chorzów. 18.00.

MDK Batory (Galeria Gala). Jakub Kaszuba „Lustro, lustro”; Krzysztof Sowa „Moje wyspy”

Wybrane wystawy organizowane bez wernisażu:

(pełna lista wystaw tegorocznego OFFO znajduje się na stronie internetowej Festiwalu - zakładki: Autorzy, Galerie)

Biblioteka Śląska. Katowice. Paweł Janczaruk "100 otworków w technikach".

Galeria Klubu Energetyka. Rybnik. Prace nadesłane na I Międzynarodowy Konkurs Fotografii Otworkowej ogłoszony przez serwis Fotografia Otworkowa.

Miejski Dom Kultury ”Południe” Filia w Piotrowicach. Katowice. Ilya Tishchenko „Fathers life”, „Pinholeday”.
Miejska Biblioteka Publiczna Filia nr 30. Katowice. Tomasz Walów, Raina Vlaskovska , Marcin Jedynak.
Miejska Biblioteka Publiczna Filia nr 16. Katowice. Oleg Tarasov „Alone”.
Biblioteka Główna AWF. Katowice. Marcin Golonka.

Zamknięcie Festiwalu - finisaż:

29 listopada 2011 roku. Katowice. 18.00.

Muzeum Śląskie w Katowicach. FINISAŻ Festiwalu - spotkanie autorskie ze śląskimi otworkowcami, pokaz multimediów, podsumowanie IV OFFO.

Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej IV OFFO:

Nazwiska wszystkich artystów.

Miejscowości i miejsca prezentacji prac.

Program Festiwalu.

Wsparcie Festiwalu:

Strona Pawła Janczaruka.

Strona serwisu Fotografia Otworkowa.

*Lista wszystkich miejscowości oraz instytucji biorących udział w IV Ogólnopolskim Festiwalu Fotografii Otworkowej: Alwernia (B), Będzin (B), Bytom (B), Chorzów (MDK Batory, SDK-2), Gliwice (B-3), Jastrzębie-Zdrój (MOK-2, B-2, Gal-2 – w sumie 6), Jaworzno (MCKiS), Katowice (BŚ, BG, B-2 Gal-2, MŚ, MDK – w sumie 8), Olza (WDK), Orzesze (MOK-2), Racibórz (B), Radlin (MOK), Rybnik (B-2, RCK, DK-3, Gal, MDK – w sumie 8), Ruda Śląska (DK), Rydułtowy (B, RCK - 2), Sosnowiec (Gal), Suszec (GOK), Zabrze (MDK). Źródło: materiały podane na stronie internetowej IV OFFO. Wyjaśnienie skrótów w legendzie.

** Legenda dotycząca skrótów nazw instytucji:

B (Biblioteki Publiczne)

BG (Biblioteka Główna AWF)

BŚ (Biblioteka Śląska w Katowicach)

CK (Centra Kultury) – zob. też: MCKiS oraz RCK

MCKiS - Miejskie Centrum Kultury i Sportu w Jaworznie

DK (Domy Kultury) – zob. też: MDK, SDK, WDK

Gal ( galerie):

Galeria Ciasna Witolda Englendera w Jastrzębiu- Zdroju

Galeria Katowice ZPAF w Katowicach

Galeria Klubu Energetyka w Rybniku

Galeria Mediów Wyższej Szkoły Mechatroniki w Katowicach

Galeria Miejskiego Klubu im. Jana Kiepury w Sosnowcu

GOK (Gminne Ośrodki Kultury) – zob. też: MOK

K ( Kościół) - Galeria Katakumby przy Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jastrzębiu-Zdroju
MDK (Miejskie Domy Kultury)

MOK (Miejskie Ośrodki Kultury)

MŚ (Muzeum Śląskie w Katowicach)

RCK (Rydułtowskie Centrum Kultury i Rybnickie Centrum Kultury)

SDK (Starochorzowski Dom Kultury)

WDK (Wiejski Dom Kultury)

Źródło: informacje podane na stronach Organizatorów OFFO.

Tomasz Marek Sobieraj, Dom Nadzoru. Toruń 2009.

2011-10-29T05:30:00.000-07:00

Wydawca: Adam Marszałek.

Okładka...

W panoptikum wyobraźni Tomasza M. Sobieraja.
"Dom Nadzoru" to niezwykła książeczka.Więcej...

5. Festiwal Kultury Ekologicznej "Zielono mi!". Kinoteatr Rialto, Katowice. 3.11.-8.11.2011. Inauguracja Festiwalu - 3 listopada, godzina 17.00, Kinoteatr Rialto.

2011-10-26T01:21:00.000-07:00

Inwazja "zielonych" w Katowicach. Więcej...

Uroczyste otwarcie Festiwalu odbędzie się 3 listopada 2011 roku o godzinie 17.00. Wykład inauguracyjny wygłosi prof. Ludwik Tomiałojć z Muzeum Przyrodniczego Uniwersytetu Wrocławskiego - ornitolog, członek Państwowej Rady Ochrony Przyrody, aktywny obrońca polskiej przyrody.

Przez kolejne dni festiwalowymi gośćmi będą przedstawiciele świata nauki, organizacji ekologicznych i społecznicy: dr Sabina Pierużek-Nowak (zoolog, aktywistka zajmująca się ochroną polskiego wilka, Prezes Stowarzyszenia dla Natury „Wilk”), Jadwiga Łopata (laureatka ekologicznego Nobla – Nagrody Goldmana), sir Julian Rose* (angielski rolnik i działacz ekologiczny) oraz Wojciech Eichelberger (psycholog, psychoterapeuta, pisarz), który poprowadzi w niedzielę warsztaty „Ciało jako dzika przyroda”. Postacią, której bliżej się przyjrzymy jest dr Jane Goodall, legendarna aktywistka, a bohaterem festiwalowych opowieści stanie się wilk. Jednym z poruszanych w trakcie dyskusji tematów będzie żywność genetycznie modyfikowana.

Serdecznie zapraszam do odwiedzenia w tym czasie Kinoteatru Rialto i uczestnictwa w 5. Festiwalu Kultury Ekologicznej "Zielono mi!"

Festiwal objęty jest patronatem JM Rektora Uniwersytetu Śląskiego Prof. dr hab. Wiesława Banysia i mecenatem Miasta Katowice.

Patronat medialny roztoczył miesięcznik Dzikie Życie - wydawnictwo Pracowni na rzecz Wszystkich Istot.**

Plan na poszczególne dni Festiwalu można znaleźć na stronie Kinoteatru RIALTO.
PROGRAM Festiwalu w wersji PDF do pobrania znajduje się tutaj...

PRZEWODNIK PO FESTIWALU DLA TYCH, KTÓRZY NIE MOGLI W NIM UCZESTNICZYĆ.
I. Prof. Ludwik TOMIAŁOJĆ – problemy demografii oczami przyrodnika.
Czy jest nas za dużo? Ile ludzi jest w stanie pomieścić Ziemia? I czy nam, rdzennym Europejczykom, grozi wyginięcie?
->TEKSTY:
II. Dr Jane GOODALL – „uczynić świat lepszym miejscem dla ludzi i zwierząt”. O drodze od Parku Narodowego Gombe do globalnych działań na rzecz ochrony środowiska naturalnego.
->INICJATYWA „Roots & Shoots”: http://www.rootsandshoots.org/
->STRONA dr Jane Goodall: http://www.janegoodall.org/jane-goodall
III. Dr Sabina PIERUŻEK-NOWAK (prezes) oraz dr inż. Robert W. MYSŁAJEK (wiceprezes) – Stowarzyszenie dla Natury „Wilk”. Czy trzeba bać się wilka?
->STRONA Stowarzyszenia dla Natury „Wilk”: http://www.polskiwilk.org.pl/
IV. Sir Julian ROSE i Jadwiga ŁOPATA – dyrektorzy ICPPC (Międzynarodowej Koalicji na Rzecz Ochrony Polskiej Wsi/ the INTERNATIONAL COALITION to PROTECT the POLISH COUNTRYSIDE) oraz
doc. dr hab.Katarzyna LISOWSKA – biolog molekularny, pracownik Działu Badawczego Instytutu Onkologii w Gliwicach, przeciwniczka GMO zaangażowana w obronę polskiego tradycyjnego rolnictwa.
->STRONA ICPPC: http://www.icppc.pl/
->TEKSTY:
K. Lisowska, Genetycznie modyfikowane uprawy a zrównoważone rolnictwo i nasze zdrowie. Tekst ukazał się w: JEcolHealth, vol. 14, nr 6, listopad-grudzień 2010.
K. Lisowska, List otwarty (w sprawie projektu ustawy o GMO): http://wiernipolsce.wordpress.com/2010/02/18/katarzyna-lisowska-doc-dr-hab-list/

* List Sir Juliana Rose do polskich rolników ekologicznych.
** Zainteresowanych sprawami ekologii w Polsce zachęcam do odwiedzenia strony internetowej Pracowni na rzecz Wszystkich Istot i czytania Dzikiego Życia.

Tomasz Marek Sobieraj, Gra. Łódź 2008.

2011-10-22T05:13:00.000-07:00

Wydawca: Studio Komunikacji Wizualnej.

Okładka...

WyGRAne na słowach...

Na zachętę trzy wiersze z debiutanckiego tomiku "Gra"... I tomik w wersji PDF do ściągnięcia ze strony Autora.

Festiwal Dekonstrukcji Słowa „Czytaj!”. Częstochowa. 17.10.-23.10.2011.

2011-10-17T02:14:00.000-07:00

Autorami zamieszania wokół czytania są dwie osoby: Agnieszka Batorek i Adam Florczyk - samozwańczy dekonstruktorzy i koordynatorzy projektu.

Moje refleksje. "Wietrzenie" poezji z Jerzym Kędziorą...

Z powodu odlegości nie jestem i nie będę ani uczestnikiem, ani obserwatorem tego Festiwalu, ale uwiodła mnie sama idea i oczarowała instalacja Jerzego Kędziory - obraz zapisanych kartek rozwieszonych na sznurze niczym pranie. Pismo jest skostniałą formą, która konserwując mowę unieruchamia i więzi żywe słowo. Zgadzam się! O, tak! Należy uwolnić słowa! Pozwolić im zaistnieć w przestrzeni. Nie powinny być więzione w książkach! Więcej...

INFORMACJE O FESTIWALU:

Festiwal Dekonstrukcji Słowa „Czytaj!” zainaugurowała instalacja Jerzego Kędziory. Oficjalne otwarcie czytelniczej imprezy miało miejsce dzisiaj (17 października) w Częstochowie przy Ławeczce Poświatowskiej w Alejach.

Jerzy Kędziora, autor nietypowych balansujących rzeźb, znanych w Polsce i za granicą, swoją instalacją odmienił przestrzeń wokół Ławeczki Poświatowskiej. Na sznurkach rozwieszonych pomiędzy konarami drzew zawisły... wiersze.
- W Domu Poezji Haliny Poświatowskiej, gdzie miałem swoją pracownię, ktoś zostawił mi swoje wiersze, zawieszone w siatce na ogrodzeniu – mówił artysta. - To zainspirowało mnie do stworzenia tej instalacji. (...)

rzeźbiarz Jerzy Kędziora - autor instalacji

instalacja

Źródło: wCzęstochowie.pl (http://www.wczestochowie.pl/kategoria/kultura-i-rozrywka/4082,wietrzenie-poezji-czyli-inauguracja-festiwalu-slowa)

***

Strona internetowa Festiwalu: http://www.festiwal.info/http://www.festiwal.info/

Strona internetowa Jerzego Kędziory: http://jerzykedziora.com/

Wszystkich z Częstochowy i okolic serdecznie zapraszam na SPOTKANIE słowa. Szczegółowy program znajduje się na stronie Festiwalu. Impreza trwa tylko tydzień. Do końca pozostało zaledwie kilka dni!

Zachęcona przez Organizatorów Festiwalu postanowiłam przyłączyć się do akcji i prze"wietrzyć" tomiki z moimi ulubionymi wierszami, a ponieważ akurat dzisiaj (19.10.2011 r.) przypada kolejna rocznica śmierci mego Ojca pozwoliłam sobie wybrać ten, a nie inny utwór... Żegnaj.

Andrzej Urbanowicz, Listy do Eris. Malarstwo. Zaproszenie na wernisaż. Galeria Czas, Katowice. Piątek, 14.10.2011, godz.18.00. Wystawę można oglądać tylko do 27 października 2011 roku, od poniedziałku do piątku w godzinach 10.30-17.30 a w soboty 10.30-14.30.

2011-10-12T16:14:00.000-07:00

GALERIA CZAS, mieszcząca się przy ulicy Św. Stanisława 4 w Katowicach, zaprasza na otwarcie wystawy prac pochodzących z ostatniego cyklu artysty: Listy do Eris. Adresatką listów jest grecka bogini Eris. Poniżej - jedna z zachowanych wizualizacji bogini.


Eris (520 p.n.e.)

LISTY DO ERIS: PRACE Z LAT 2007 - 2011.
Na jednym z obrazów Andrzeja Urbanowicza widzimy dwa byty, zwrócone ku sobie i skupione na sobie. Jeden z nich - leżący - sprawia wrażenie gasnącego, jakby zasypiał, odchodził w niebyt. Drugi - unoszący się nad pierwszym i świetlisty - jest pełen życia i wigoru. Jego witalność podkreśla soczysta zieleń, symbolizująca młodość i świeżość, nowo narodzone życie. Leżący ma żółtawomętne oko, jest brunatnawy a jego ciało jest rozmazane i naznaczone śladami rozkładu. Czym są te byty, nawiązujące do chińskiej symboliki jin-jang. Uosobieniem pierwotnych żywiołów, a może emanacją ludzkiej duszy, opuszczającej ciało? Z kim rozmawiał Artysta, pisząc listy do Eris? Z Nieodgadnionym, z Nicością, a może z samym sobą?

Andrzej Urbanowicz. Listy do Eris. Jeśli to wtorek rozmawiamy o piątku. 201092. Katowice, 2010. Wymiary: 100x100. Olej na płótnie.

Więcej Listów do Eris...

Informacje o cyklu...

Kim jest Eris? O ostatnim cyklu Andrzeja Urbanowicza: Listy do Eris.

Impresje po piątkowym wernisażu w Galerii Czas.

Pożegnanie. Ceremonia złożenia prochów Andrzeja Urbanowicza. Cmentarz przy ulicy Sienkiewicza w Katowicach. Piątek, 14.10.2011, godzina 12.00.

2011-10-12T15:21:00.000-07:00

Wszyscy, którym był bliski jako człowiek i artysta mogą przybyć na ceremonię i się z Nim pożegnać.

***

Ocalić nie tylko pamięć od zapomnienia….

Piątek. 14.10.2011 roku. Godzina 12.00. Szary, chłodny, bezdeszczowy dzień. Cmentarz przy ulicy Sienkiewicza w Katowicach. Zebrani wokół cmentarnej kaplicy ludzie przyszli pożegnać Andrzeja Urbanowicza. Oprócz najbliższej rodziny i przyjaciół na skromną ceremonię przybyli także Jego znajomi, przedstawiciele instytucji kulturalnych i władz miasta. Zamieszczone poniżej zdjęcie to pamiątka ze spotkania przy grobie, gdzie pod metalową płytą, z uwiecznionym na niej wizerunkiem Ouroborosa, spoczęła urna z prochami Artysty. Buddyjska ceremonia żałobna miała miejsce w Szklarskiej Porębie, gdzie 22 sierpnia niespodziewanie zmarł. Prochy przechowywano w buddyjskiej świątyni w Szczecinie, a na miejsce pochówku wybrano katolicki cmentarz przy ulicy Sienkiewicza. Jedną z osób, które przemawiały nad urną wystawioną w kaplicy był redaktor naczelny Wydawnictwa Znak, wieloletni przyjaciel Andrzeja Urbanowicza. Pan Jerzy Illg przypomniał o konieczności zatroszczenia się o spuściznę po zmarłym i potrzebie roztoczenia opieki przez władze miasta nad pracownią Artysty. W słynnej pracowni przy ulicy Piastowskiej 1 bywali między innymi: Henryk Mikołaj Górecki, Henryk Waniek, Jerzy Illg, Antoni Halor, Zygmunt Stuchlik i profesor Tadeusz Sławek...

Żegnaj
To tylko popiół
Na wietrze
Pamięć
Zostanie czysta [1]

[1] Fragment wiersza T. Sobieraja "Żegnaj", [w:] Tenże, Gra, Łódź 2008, s.47.

Miroslav Machotka, Fotografie. Galeria Pusta, Katowice. 5.10.-30.11.2011. Zaproszenie na wernisaż - środa, 5 października 2011, godz. 17.00.

2011-10-03T16:37:00.000-07:00

Kurator: Jakub Byrczek

Fot. Miroslav Machotka, 2001.

Więcej zdjęć...

Nieodparty urok klasycznej, czarno-białej fotografii odchodzi w niepamięć?

Na wernisażu będzie można porozmawiać z autorem zdjęć, czeskim artystą - Miroslavem Machotką - i nabyć katalog, który wydano przy okazji tej wystawy.

Prawdopodobnie jest to ostatnia wystawa organizowana przez katowicką Galerię PUSTA, prowadzoną przez Jakuba Byrczka, i ostatni wydany przez nią katalog. Działająca od 1993 roku galeria w 2008 roku obchodziła piętnastolecie swego istnienia. Dzisiaj jej byt staje pod znakiem zapytania. Czy urok klasycznej, czarno-białej fotografii już bezpowrotnie przeminął?

Gorąco zapraszam na wernisaż - być może ostatni!

Zaproszenie:

Informacje o wystawie opublikowane na stronie organizatora: CKK im. K. Bochenek
Miejsce prezentacji prac: GALERIA PUSTA - Centrum Kultury Katowice im. Krystyny Bochenek. Pl. Sejmu Śl. 2, Katowice.
Tytuł wystawy: Miroslav Machotka, Morfologia codzienności.
Wernisaż: 5 października 2011 roku.

Mirosław Machotka - poeta codzienności. Od oczywistości ku tajemnicy.

Więcej o artyście:
lista wystaw,
życiorys.

Czy warto zobaczyć wystawę A.J. Lecha: Cytaty z jednej rzeczywistości. Fotografie z lat 1979 - 2010?

2011-09-29T03:59:00.000-07:00

Retrospektywny spacer przez twórczość A.J. Lecha.

Pierwsza indywidualna wystawa artysty miała miejsce w 1981 roku („Cytaty z jednej rzeczywistości”) a wystawa prezentująca najnowsze prace („Subiektyw – Kolekcja Wrzesińska”) w 2011 roku. Od pierwszej prezentacji minęło trzydzieści lat. W trzydziestoletniej karierze autora „Cytatów” powstało kilka ważnych cykli – istotnych również ze względu na rozwój rodzimej fotografii. Oglądane z perspektywy czasu prace ukazują proces krystalizacji specyficznego, autorskiego stylu, którego ukoronowaniem jest „Kolekcja Wrzesińska”.

Twórcy wystawy w jej obecnym kształcie – będącej wyborem prac, a nie wyczerpującą monografią – zamierzali ten proces pokazać a jednocześnie opisać fenomen fotografii A.J. Lecha, dotknąć tajemnicy jego twórczości, i to się im udało. Nie ulega wątpliwości, że A. J. Lech to twórca wybitny - wybitny, ale wciąż mało znany w Polsce. Czyż to nie zdumiewające, że katalog towarzyszący wystawie „Cytaty z jednej rzeczywistości…” to pierwsza publikacja o charakterze monografii poświęcona temu artyście?! Cenną pozycją w katalogu jest bibliografia, zbierająca i porządkująca publikacje poświęcone A.J. Lechowi oraz teksty, których jest autorem.

Określanie anatomiczno-kulinarnym terminem „kicha” i wystawy, i katalogu uważam za niesmaczną przesadę. Jako osoba zainteresowana twórczością A.J. Lecha mogę zrozumieć rozgoryczenie, bo ten artysta rzeczywiście zasługuje na dużo więcej, ale jako miłośnik fotografii byłam zadowolona, że mam możliwość (po raz pierwszy w życiu zresztą) zobaczyć w jednym miejscu zebranych aż tyle prac z trzydziestoletniego okresu działalności artysty. Katalog jest skromny – to prawda – ale za to niedrogi (!) i doskonale spełnia swoją popularyzatorską funkcję. Zamieszczone w nim teksty to próba wielostronnego opisu fenomenu A.J. Lecha. Jako czytelnik jestem zadowolona z przyjętej przez wydawcę formy prezentacji, gdyż wielogłosowość daje szansę na stworzenie pełniejszego, wielowymiarowego portretu twórcy. Co do samych zdjęć, które opublikowano w katalogu. Wybór fotografii zawsze będzie wywoływać kontrowersje a ich ilość zawsze będzie budzić niedosyt. Biorąc jednak pod uwagę charakter publikacji - nie jest to monografia sensu stricto ani wydawnictwo kolekcjonerskie - należy podkreślić, że ilość zamieszczonych w katalogu zdjęć jest wystarczająca.

Na retrospektywnej wystawie zaprezentowano jedynie reprezentatywne zdjęcia, a tym samym celowo nie położono nacisku na żaden z cykli. Jest to konsekwencja przyjętej perspektywy. Warto o tym pamiętać zanim przekreśli się wystawę krótkim, ciętym stwierdzeniem wziętym żywcem z kuchenno-medycznego inwentarza, które ma się nijak do fotografii i osoby artysty.

Wystawa jest warta zobaczenia. Zdjęcia A.J. Lecha są warte zobaczenia. Nie żałuję, że się na nią wybrałam i czasu poświęconego na jej zwiedzenie również nie uważam za straconego. Powiem więcej… Udało mi się w końcu uchwycić i określić to, co w moim odczuciu stanowi istotę twórczości tego artysty a co przez tak długo nie dawało mi spokoju.

Postscriptum
Niedawno na portalu O.pl ukazał się artykuł jednego z kuratorów wystawy, w którym wyjaśnia idę, która przyświecała jej twórcom i zadecydowała o wyborze prac. Zob. K. Jurecki, Pojęcie i przemiany dokumentu w fotografii Andrzeja Jerzego Lecha (1978–2011).

Jacques Lizène, Remakes. BWA, Katowice. 23.09.-23.11.2011.

2011-09-23T03:25:00.000-07:00

Kuratorzy wystawy: Jacques Lizène, Nadia Vilenne, Jean-Michel Botquin.

Na plakacie:
Jacques Lizène
- twórca sztuki bez wartości -
w jednym z wcieleń.
Autoportret z cyklu stawianie na głowie różnych przedmiotów.

Na fotografii jedna z prac - przykład sztuki bez wartości:
Praca nieistniejąca. Nagie kobiety hałasujące w kąpieli, 1973.

Na fotografii jedna z prac - przykład sztuki bez wartości:
Krzyżówka kopulujących samochodów.

Jacques Lizène – artysta nieistniejący, czyli Jacquesa Lizène GRA wyobraźni i GRA z widzem.

Dossier artysty.

Płeć: mężczyzna.

Rocznik: 1946.
Narodowość: obywatel Belgii i Świata Sztuki.

Zawód: artysta.

Kierunki, z którymi jest kojarzony: dadaizm, surrealizm, fluxus.

Ulubione formy wypowiedzi: rysunek, rzeźba, wideo, performance.

Osiagnięcia: sztuka bez wartości (franc.słowa, którymi artysta określa swoje działania, to: mediocrite, nulle) inaczej zwana synkretyczną (lub genetyczną) ze względu na sposób tworzenia, polegający na łączeniu ze sobą różnych obiektów - twarzy, krzeseł, rzeźb... Artysta tworzy te krzyżówki, realizując ideę sztuki genetycznej, której korzenie sięgają dadaizmu. Jest samozwańczym królem sztuki bez wartości. Na jednym z licznych autoportretów przedstawia się z muszlą kolozetową na głowie.

Metoda twórcza Lizène w skrócie (dot. rzeźb): Potnij, wstrząśnij, wybierz i sklej.

Dewiza, którą można mu przypisać: Bawię (zgrywam) się, więc JESTEM...artystą.

Kim jest Jacques Lizène urodzony w 1946 roku w Ougrée w Belgii? Błaznem czy artystą? I czy twórcy prezentacji zażartowali sobie z widzów organizując wystawę sztuki bez wartości?

Warto wybrać się na wystawę i spróbować odpowiedzieć na to pytanie.

Moją pierwszą reakcją było oszołomienie. Po dłuższej jednak chwili spacerowania pośród dziwacznych eksponatów, obrazów i instalacji, zaczęłam ulegać fascynacji - najpierw nieśmiałej, a później bezwstydnej i niepohamowanej. W mojej świadomości rozlegał się szyderczy chichot Duchampa. Wystawa zrobiła na mnie tak porażające wrażenie, że nie skończyło się na jednej wizycie, podczas wernisażu, i nawiedziłam galerię jeszcze kilkakrotnie. Niebawem znów się tam pojawię, bo wystawa w BWA jest prezentowana tylko do 23 listopada 2011 roku.

Stanisław Dróżdż. POCZĄTEKONIEC. Pojęciokształty. Poezja konkretna. Prace z lat 1967 - 2007. Galeria Guardini, Berlin. 13.09.-25.11.2011.

2011-09-13T12:49:00.000-07:00

Bez tytułu (początekoniec), 1971-1995

"Jak odbierano pojęciokształty Stanisława Dróżdża, kiedy autor prezentował je w poznańskiej galerii odNowa (1969)? Czy odczytywano je jak poezję? Szukano w nich tradycyjnych wyróżników wiersza? Pytano o syntaksę, gramatykę, podmiot? Jak odczytywano słynny tryptyk Dróżdża z 1968 roku: Niepewność - Wahanie - Pewność: trzy plansze, pierwsza zapełniona znakami zapytania (Niepewność), druga znakami zapytania i wykrzyknikami (Wahanie), trzecia samymi wykrzyknikami (Pewność)? Jak odbierano Samotność (1967), Trwanie (1967), Klepsydrę (1967), Język i matematykę (1968), Optimum (1968)? (...)

Co wynika z planszy zapisanej znakami zapytania? Nic, albo niewiele, ale jeżeli spojrzymy na cały tryptyk i zapytamy, kto przechodzi od niepewności przez wahanie do pewności? Jeśli zapytamy, jaka droga jest właściwa (pożądana) - od niepewności do pewności, a może odwrotna, od pewności do niepewności?"

Grzegorz Dziamski, Stanisława Dróżdża gry z językiem [1]

Niektóre pytania warto postawić ponownie. Niektóre pytania nigdy nie tracą na aktualności. Moja droga wiedzie od pewności do niepewności. Staram się nią wytrwale podążać. Pewność mnie przeraża, bo rodzi pychę i totalitaryzm. W pewności nie ma miejsca na wahanie i zastanowienie. Pewność jest bezrefleksyjna, bezwzględna i tępa. Kroczy przed siebie niewzruszona na potężnych, stalowych nogach niczym bezduszna maszyna i pluje na oślep ołowiem.

Moja ulubiona praca Dróżdża to "słowo". Ciągle wracam do tej pracy i do Słowa. Do tego, które było na początku. Tęsknię za żywym Słowem, które jest sobą, które nie rani i nie zdradza. Otaczają mnie jednak tylko słowa.

Jak odbierane są dzisiaj prace Stanisława Dróżdża? Jak przyjęto je w Berlinie?

WIĘCEJ o samej wystawie... O ostatniej wystawie przygotowywanej jeszcze za życia Artysty.

[1] G. Dziamski, Stanisława Dróżdża gry z językiem, [w:] Katalog do wystawy: Stanisław Dróżdż, początekoniec. Pojęciokształty. Poezja konkretna. Prace z lat 1967- 2007, red. E. Łubowicz, Wrocław, 2009, s. 12-13.

Wspomnienie - 11 września 2011 roku zmarł Stanisław J. Woś. Odszedł ten, który szukał światła...

2011-09-11T15:04:00.000-07:00

16.10.1951. - 11.09.2011. *

Najwięcej inspiracji (...) znajduję jednak w pejzażu. Pejzażu jako ogromie przestrzeni i wolności, abstrakcji nieba i konkretu, który się rozpościera pod stopami.

Widzę urodę kamienia, widzę urodę drzewa, indywidualność drzewa i śladów na drodze, i pęknięcia muru... To wszystko mi się układa w jakąś taką barwną i czasami smutną, czasami egzystencjalną opowieść o kondycji człowieka.

Należę do tego kruchego i żyjącego tylko chwilę na tej ziemi (...) elementu Natury (...). I postrzegam też w kruchości rośliny jakby swoje odbicie, swój ślad, który za chwilę (...) zgaśnie, zniknie, a zostanie tylko fotografia.

Stanisław J. Woś*

Czy zostanie tylko fotografia?

Przedmioty, których używali zmarli, nasiąkają nie tylko ich zapachem, ale i subtelną energią. Pochylamy się nad nimi z troską i przechowujemy je z pietyzmem, bo trwa w nich nadal jakaś cząstka tych, którzy odeszli. Pośród cennych pamiątek, które pozostawił po sobie mój zmarły dziadek, są zwłaszcza dwie, które mają dla mnie szczególne znaczenie - harmonijka ustna, na której często grywał, i przedwojenna fotografia, na której został uwieczniony w mundurze Strzelca Podhalańskiego. Harmonijka leży w szufladzie i od śmierci dziadka nikt na niej nie grał, bo jedna z blaszek pękła. Nie wiemy, kiedy do tego doszło, ale odkryliśmy to, gdy dziadka już nie było. Zdjęcie znajduje się na widocznym miejscu i to ono jest najcenniejszą z pamiątek. Poprzez nie i zarazem w nim dziadek jest wciąż obecny pośród nas. W obrazie tym została zaklęta cząstką Jego duszy.

Każda z fotografii jest takim łącznikiem ze światem minionym, którego ślad został na niej "utrwalony". Każda fotografia jest dotykiem świat(ł)a zza grobu. Dla żywych jest to obecność wstrząsająca. Przywołuje bowiem obecność, ale jedynie imaginatywną, odartą z cielesności. Widzimy naszych bliskich, przyjaciół i znajomych, ale nie możemy ich objąć, podać im ręki ani dotknąć. Nie możemy, gdyż żywych od zmarłych oddziela "ściana" obrazu. Ta nieprzekraczalna bariera sprawia, że obecność tych, którzy odeszli staje się bolesna. Obecność ta natrętnie przypomina o nieobecności.

Istnieją zdjęcia, na których nie ma zmarłych, ale które również "promieniują" ich obecnością. To zdjęcia, które sami wykonali za życia. W nich także jest zaklęta cząstka ich duszy. Obrazy te pozwalają nam wyobraźnią dotykać przeszłości, odciśniętego na nich świata, i rozmawiać ze zmarłymi. Kiedy zatem umiera artysta, to nigdy nie pozostają po nim tylko dzieła - fotografie, książki, płótna, rzeźby... On nadal żyje w swojej sztuce i dzięki niej jest obecny pośród żywych - czasem bardziej niż za życia. Jest to obecność nienarzucająca się, subtelna i milcząca. Przypomina kręgi na wodzie, które pozostawia po sobie kamień zapadający się w otchłań głębiny - podobne do tych zapisanych na jednej z fotografii Stanisława J. Wosia: "Tatry - 2" z 2002 roku.

Zdjęcia Artysty można zobaczyć na stronie internetowej ZPAF:

Galeria 1.
Galeria 2.

* Kadr i cytat pochodzą z wywiadu przeprowadzonego z Artystą w 2010 roku przez serwis internetowy Szeroki Kadr: www.szerokikadr.pl. Film jest również dostępny na YouTube.

Tomasz Marek Sobieraj, Obiekty banalne./Banal objects. FOTOSEPTIEMBRE USA-SAFOTO International Photography Festival. San Antonio,Teksas, USA. 3.09.-24.10.2011. Katalog towarzyszący wystawie. Łódź 2011.

2011-09-10T13:13:00.000-07:00

Wydawca: Editions Sur Ner.

Okładka...

"Obiekty banalne" to mała i niepozorna książeczka. Nawet jej Autor zdaje się niezbyt poważnie do niej podchodzić. W Jego tekście pobrzmiewa autoironia i wyczuwalny jest dystans. Kto ograniczy się tylko do kontemplacji okładki, ten zapewnie pomyśli: Jeszcze jedna publikacja towarzysząca wystawie. Tych wszystkich, którzy zdecydują się zajrzeć do środka uderzy niebanalność spojrzenia, natręctwo powracających uparcie obrazów, plątanina kłębiących się myśli. Warto przeczytać zamieszczone tu teksty krytyczne i przyjrzeć się trzem różnym spojrzeniom na "obiekty banalne" oraz trzem różnym interpretacjom zebranych w katalogu obrazów. Warto skonfrontować to z Autorskim spojrzeniem i swoimi przemyśleniami. Mnie lektura katalogu nastroiła refleksyjnie. Przypomniał mi się znany cytat z Księgi Koheleta: Marność nad marnościami - wszystko marność.

Nigdy nie przywiązujemy wagi do drobiazgów: powszedniej uprzejmości, bezinteresownych gestów życzliwości, ciepłych słów. Z tych drobiazgów jednak składa się nasze życie. Dopiero wtedy, kiedy odchodzimy na zawsze te wszystkie drobiazgi i rzeczy pozornie banalne zaczynają mieć znaczenie i stają się bezcenne, lśnią niczym brylanty porzucone w trawie. Tym dla mnie są również obiekty banalne uwiecznione przez Autora i umieszczone w katalogu - brylantami, na których zatrzymało się spojrzenie przechodnia, mężczyzny, który jeszcze wczoraj był chłopcem.

Autorzy tekstów do katalogu "Obiekty banalne": Katarzyna Karczmarz, Krzysztof Jurecki, Tomasz M. Sobieraj, Joanna Turek*. Więcej o autorach...

Katalog w wersji elektronicznej jest dostępny na stronie Autora.

Można także zamówić katalog papierowy i poprosić Autora o autograf.

*Autorka publikacji w katalogu nie jest autorką tego bloga. Zbieżność nazwisk jest przypadkowa.

Tomasz Marek Sobieraj, Obiekty banalne./Banal objects. FOTOSEPTIEMBRE USA-SAFOTO International Photography Festival. San Antonio,Teksas, USA. Wystawa fotografii w ramach festiwalu w Instituto Cultural de México. Kurator wystawy: Michael Mehl. 3.09.-24.10.2011.

2011-09-05T00:41:00.000-07:00

Od Autora...

Tomasz Marek Sobieraj, Obiekty banalne./Banal objects. FOTOSEPTIEMBRE USA-SAFOTO International Photography Festival. San Antonio,Teksas, USA. Wystawa fotografii w ramach festiwalu w Instituto Cultural de México. 3.09.-24.10.2011.

2011-09-03T15:44:00.000-07:00

Kurator wystawy: Michael Mehl.

Więcej fotografii...

Więcej o Festiwalu...

Wydawnictwa towarzyszące wystawie:
- katalog 1,
- katalog 2.

Anna66 (Andrzejewska), Humantria. Galeria Negatyw w Katowicach. Otwarcie wystawy fotografii inaugurującej działalność Galerii Negatyw - 2.09.2011. Fotoreportaż z wernisażu.

2011-09-03T09:48:00.000-07:00

Autor zdjęć: Marcin Opałka.
Kurator: Wojtek Kukuczka.
Miejsce: Galeria Negatyw (przestrzeń klubu Scena Gugalander), ul. Jagiellońska 17A, Katowice.

Fot. Marcin Opałka

Anna66 Andrzejewska, Humantria. Wystawa fotografii inaugurująca działalność Galerii Negatyw. Katowice, Klub Scena Gugalander. 2.09.2011.

2011-09-02T05:50:00.000-07:00

Kurator: Wojtek Kukuczka.
Wernisaż odbędzie się o godzinie 19.00 w Galerii Negatyw, która rozpoczyna swoją działalność 2 września 2011 roku na terenie klubu Scena Gugalander w Katowicach.

Uczestnicy wernisażu: Anna66 (Andrzejewska) - fotografie; Ena Kielska - poezja; Agnieszka Pawełczyk - skrzypce; Tomasz Kostro - recytacja poezji Eny Kielskiej. Zaproszeni goście: Andrzej Koniakowski - artysta fotografik; Joanna Turek - miłośniczka fotografii; Modele Anny66 - Agnieszka Merz, Ena Kielska, Andrzej Bersz.

Materiały otrzymane od organizatora:

- O Galerii Negatyw -

Negatyw to odwrotność, zaprzeczenie, …bunt. Te pojęcia wpisują się w specyfikę projektu „Galeria Negatyw”. Chcemy odwrócić wartości ukonstytuowane w poprawnych, klasycznych, sterylnych galeriach. Dla nas galerią nie są białe ściany, puste przestrzenie i wytworni goście. Galeria to miejsce spotkań, dyskusji, swobodnego przepływu inspiracji. To przestrzeń, w której twórca spotyka się z szerokim przekrojem odbiorców o różnorodnych preferencjach i doświadczeniach.

Proponujemy nie tylko „zwiedzanie” ekspozycji, chcemy żeby odbiorcy mieli szansę "oswoić się" z wystawą. Chcemy umożliwić obcowanie z pracami przez długie godziny, w towarzystwie przyjaciół, w swobodnej atmosferze klubowej aury. Drzwi tej galerii nie zamykają się o siedemnastej. To byłby absurd. Wiemy, że ludzie mają swoje obowiązki. Wiemy też, że najlepszy czas na swobodne, inspirujące, pełne emocji i wrażeń absorbowanie sztuki zaczyna się wieczorem... w nocy. Wernisaż nie jest dla nas oficjalną ceremonią, nie musi kończyć się po 30 minutach, może stać się pretekstem do wielogodzinnych spotkań, dyskusji, zabawy.

Chcemy łączyć wiele dyscyplin sztuki, poznawać nowych twórców, szukać form wizualnych, audialnych, performatywnych. Nie zamierzamy się ograniczać, ani podporządkowywać. Stawiamy na odmienność i autonomię. To miejsce musi stanowić alternatywę, podziemie, negatyw stereotypowej galerii.

- O cyklu "Humantria" Anny66 Andrzejewskiej -

Wojtek Kukuczka

Krzysztof Jurecki o Annie66: Wybór czy eklektyzm? O fotografii Anny66.

Wywiad przeprowadzony z Anną66 przez portal Świat Obrazu: SwiatAktu.pl - Anna66.

Strona internetowa Galerii Negatyw ruszyła 15.09.2011 roku:
http://galerianegatyw.blogspot.com

Wspomnienie - 22 sierpnia 2011 roku zmarł Andrzej Urbanowicz. Światło, które zgasło...

2011-08-22T11:50:00.000-07:00


Źródło: www.urbanowicz.art.pl

1938-2011

Jestem szczęśliwy gdy w obrazie jak w zwierciadle odbija się cząstka światła, która jest w każdym z nas. Bez światła nie ma piękna ani radości. Bez światła w naszym kosmosie nie byłoby niczego. Najdosłowniej jesteśmy dziećmi światła, choć nie zawsze o tym pamiętamy. Nawet gdy jest go całkiem niewiele, ono jest najważniejsze.

Andrzej Urbanowicz, Okazanie

Podążając za Światłem. Sztuka jako samo-poznanie...

Andrzej Urbanowicz w oczach przyjaciół...

Krzysztof Jurecki tak pisze w swoim "Wspomnieniu" o artyście:
Andrzej Urbanowicz był dla mnie bardzo ważnym artystą - niepokornym, poszukującym duchowości w neognozie i buddyzmie, związanej z uniwersalną prawdą o świecie. Każda rozmowa z nim była niesłychanym przeżyciem, każde Jego zdanie miało moc i siłę wyrazu. Miał w sobie coś z guru, choć w kwestii chrześcijaństwa się z Nim nie zgadzałem. W grudniu 2010 na prośbę Andrzeja napisałem krótki tekst o naszej znajomości w związku z przygotowywaną publikacją. Mieliśmy się spotkać w czerwcu 2011... Jak na razie jest artystą niedocenionym, ale jestem przekonany, że się to zmieni, gdyż stworzył wokół siebie nie tylko środowisko artystyczne, ale malował wyjątkowe obrazy od lat 60. (...) Cały tekst można przeczytać na blogu Krzysztofa Jureckiego.

Więcej o artyście...

* Leksykon symboli. Herder, wyd. I, Warszawa 1991.
** Na Facebook-u, gdzie można przejrzeć profil artysty, Andrzej Urbanowicz podał także inną datę swoich urodzin: 28. kwietnia 1939 roku.

Andrzej Jerzy Lech, Cytaty z jednej rzeczywistości. Fotografie z lat 1979 - 2010. Otwarcie wystawy. Miejska Biblioteka im. C.K. Norwida, Świdnica. 14.10.2011.

2011-08-11T10:56:00.000-07:00

Kuratorzy wystawy: Magdalena Świątczak (Galeria FF), Krzysztof Jurecki (WSSiP w Łodzi).

Fot. Andrzej Jerzy Lech. Cykl: “Subiektyw - Kolekcja Wrzesińska”.

Po prezentacji w toruńskiej Galerii Sztuki Wozownia wystawę polskiego artysty, mieszkającego i tworzącego w USA, w Jersey City, w stanie New Jersey, mogli zobaczyć także mieszkańcy Opola. Fotografie prezentowane były w Muzeum Śląska Opolskiego, gdzie pod koniec lat 70. Andrzej Jerzy Lech zatrudniony był w Pracowni Fotograficznej. [ Muzeum Śląska Opolskiego]
Obecnie wystawa zawitała do ŚWIDNICY.

Wystawie towarzyszy KATALOG o charakterze monografii.

Otwarcie wystawy w Świdnicy miało miejsce 14 października 2011 roku.

Więcej o wystawie "Cytaty z jednej rzeczywistości..."

Mapa podróży wystawy: ŁÓDŹ (Galeria FF) - TORUŃ (Galeria Sztuki Wozownia: 1.07-24.07.2011) - OPOLE (Muzeum Śląska Opolskiego: 11.08. - 25.09.2011) - Ś W I D N I C A (Miejska Biblioteka Publiczna im. C.K. Norwida) - JELENIA GÓRA (Galeria BWA) - POZNAŃ (Galeria Fotografii pf w Centrum Kultury Zamek) - BRATYSŁAWA (podczas Miesiąca Fotografii w 2012 roku).

Wspomnienie - 6 sierpnia 2011 roku odszedł Roman Opałka. Pozostała tylko sztuka...

2011-08-06T04:50:00.000-07:00

27 08 1931 ... 06 08 2011

Największą trudnością naszego istnienia jest czas (...) malujmy wobec tego czas. Taka była idea.

Gdybym umarł po trzech, czterech obrazach, pozostałaby po mnie pamięć, że był sobie taki wariat.

Roman Opałka*

Początek "odliczania" czasu życia przez artystę przypada na lata sześćdziesiąte. W 1965 roku powstało pierwsze dzieło nowego cyklu "Opałka 1965 / 1 - ∞" . Było to " czarne płótno o wymiarach 193 na 135 cm pokryte białymi liczbami od 1 do 35327 namalowanymi na nim cienkim pędzelkiem, zapisanymi kolejno w ciasnych równych poziomych rzędach." [GW]

Kolejne dzieła (zwane "Detalami") stanowiły kontynuację tamtego obrazu. Tak o "Detalach" mówi sam artysta:

Nowy obraz jest przede wszystkim następną częścią jednego obrazu. W pojęciu klasycznym jest obrazem, ale jest również częścią całości. Dlatego moje obrazy nazywam po prostu "Detalami". [Rp.pl]

" W 1970 roku [artysta] zaczął nagrywać na magnetofon liczby wymawiane przy malowaniu (później taśmy zastąpiły płyty CD). W 1972 roku począł rozbielać tła obrazów tak, że każdy następny był o jeden procent jaśniejszy od poprzedniego. - Dążę do bieli mentalnej - zaznaczał. W efekcie po około 35 latach rozjaśniania kolejnych obrazów zaczął umieszczać białe liczby na białym tle.

W latach 70. w ramach projektu zaczął wykonywać też fotograficzne autoportrety, dokumentując zmiany, jakie odciska czas na jego obliczu. Na zdjęciach ubrany jest zawsze tak samo - zawsze w białą koszulę, ma ten sam wyraz twarzy i tak samo jest uczesany. Poza domem, na przykład w podróży, by nie przerywać pracy malował "Kartki z podróży" - rzędy liczb tuszem na brystolu." [GW]

"Pod koniec kwietnia 2011 roku, kiedy w Berlinie otwarto wystawę Opałki "Oktogon", liczbą jaką artysta osiągnął w swoich płótnach było 5 590 000. W ostatnim wywiadzie udzielonym tuż przed śmiercią "Rzeczpospolitej" powiedział natomiast, że maluje obecnie liczbę "pięć milionów sześćset cztery tysiące i coś tam". Jego marzeniem było dojście do siedmiu siódemek. Miał to być moment, w którym jak obliczył, jego obraz stanie się zupełnie biały. Tego celu nie udało się jednak zrealizować." [Culture.pl, 1]

Dnia 6 sierpnia 2011 roku - kilka tygodni przed 80. urodzinami artysty - Jego projekt życia „Opałka 1965. Od jednego do nieskończoności” został ukończony. Artysta niespodziewanie zmarł po krótkiej chorobie w czasie pobytu we Włoszech. Ostatnie cyfry "wpisała" już śmierć. Pierwszy "obraz liczony" tego cyklu znajduje się w kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi. [GW] Tam też ma trafić ostatnie dzieło. [Culture.pl]

Więcej informacji o Romanie Opałce...

* Kadr i pierwszy cytat pochodzą z filmu zrealizowanego dla Programu 2. TVP: "Roman Opałka. Czas artysty. Czas sztuki". Scenariusz i realizacja: Anna Maria Mydlarska, Jacek Mydlarski. Produkcja: TVP S.A. Gdańsk, 1998.
Drugi cytat pochodzi z wywiadu przeprowadzonego przez Roberta Swaczyńskiego z artystą. Wywiad ukazał się w "Rzeczpospolitej": Śmierć zakończy mój obraz.

Zacytowane źródła:
Culture.pl, 1 - M.Kitowska-Łysiak, Roman Opałka.
Culture.pl, 2 - Notatka: Zmarł Roman Opałka.
Film dokumentalny Anny Marii Mydlarskiej i Jacka Mydlarskiego - Roman Opałka. Czas artysty. Czas sztuki.
GW - Gazeta Wyborcza: Zmarł polski malarz Roman Opałka.
Rp.pl - Rzeczpospolita - wywiad z R. Opałką: Śmierć zakończy mój obraz.

Andrzej Dudek - Dürer, Meta Przemiana I. Żywa Rzeźba. Muzeum Miejskie Wrocławia, Wrocław. 5.08.- 30.08.2011.

2011-08-05T12:25:00.000-07:00

O wystawie - materiały organizatora:

"W ramach przygotowywanego projektu prezentacja wybranych realizacji: fotografii, grafik, obiektów oraz prac wideo. Ideą wystawy jest ukazanie procesu przemiany, transformacji będącej rezultatem subiektywnych i obiektywnych doświadczeń - świadomość reinkarnacji, śmierć ojca oraz brata. Jedno i drugie doświadczenie ukazują ciągły proces przemiany w realizowanych projektach artystycznych Dudka–Dürera, poprzez poszukiwania w dziedzinie grafiki i fotografii oraz w nowych technologiach cyfrowych, zarówno w kompozycjach muzycznych, jak i realizacjach wideo. W Jego twórczości nieustannie przewija się refleksja nad czasem, trwaniem i przemijaniem, materialnością i duchowością. Podczas wernisażu będzie miała miejsce prezentacja Żywej Rzeźby. Wystawie towarzyszy autorska muzyka grana na wielu instrumentach: sitar, fortepian, instrumenty elektroniczne.

Andrzej DUDEK-DÜRER - performer, artysta sztuki mediów, kompozytor i muzyk - wierzy w reinkarnację, jest wcieleniem Albrechta DÜRERA. Od 1969 roku, w miejscach, w których się pojawia, realizuje life performance: Sztuka Butów - Sztuka Spodni - Sztuka Andrzeja DUDKA-DÜRERA (Żywa Rzeźba) . Buty i spodnie noszone przez artystę są używane codziennie od 42. lat. Poddawane są regularnie naprawie oraz różnego rodzaju formom dokumentacji - wideo, fotografia, grafika, rysunek, obiekty. Jako przedmioty percepcji przykuwają uwagę widza, a tym samym prowokują go do kontaktu, zamieniając często nieświadomego niczego odbiorcę w uczestnika relacji artystycznej [...] Sztuka jest dla mnie sposobem, możliwością, szczególną możliwością autorealizacji komunikacji i kooperacji… Moje Życie jest Sztuką - mówi artysta (..).’’

Przez pryzmat idei transformacji i performance Żywej Rzeźby Andrzej DUDEK-DÜRER dokonuje autoanalizy w obszarze doświadczenia zewnętrznego i wewnętrznego, zgłębia naturę relacji z sobą samym oraz z każdym spotykanym na swojej drodze życia odbiorcą."

Moje refleksje...

Sztuka jako afirmacja istnienia...
Z pewnym opóźnieniem zamieściłam informacje o wystawie Andrzeja Dudka-Dürera w Muzeum Miejskim Wrocławia. Wernisaż miał miejsce w piątek, 5 sierpnia 2011 roku, a w sobotę, 6 sierpnia, zmarł Roman Opałka. Moja nieobecność w wirtualnym świecie spowodowana zawirowaniami w realnym świecie sprawiła, że w tym samym czasie dotarły do mnie te dwie wiadomości - o pojawieniu się Andrzeja Dudka-Dürera we wrocławskiej Galerii Patio i o "zniknięciu" Romana Opałki. Ze zdumieniem stwierdziłam, że artyści ci są sobie bardzo bliscy, chociaż w różny sposób manifestują swoje rozumienie sztuki. Forma ich dzieł jest inna, ale obu interesuje ciężar istnienia, jego nieoczywistość i ulotność. Obaj też wychodzą z tego samego założenia, że artystą się jest, a nie bywa. Więcej...

Andrzej Różycki: Bycie z sacrum. Wystawa w Galerii Sztuki Wozownia, Toruń. 29.07 - 28.08. 2011.

2011-08-04T04:54:00.000-07:00

Kurator: Krzysztof Jurecki.

Fot. Andrzej Różycki. Cykl: Fotografia nostalgiczna, 2004. Fotografia, fotomontaż, wydruk atramentowy.

Fot. Andrzej Różycki. Cykl: Koszulki Panny Marii, 1986. Fotografia, fotogram.

Fot. Andrzej Różycki. Modlitwa, 1968. Fotografia, fotomontaż.

Andrzej Różycki (ur. w 1942 r.) – fotograf, reżyser i scenarzysta, teoretyk fotografii, kolekcjoner dzieł polskiej sztuki ludowej. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu ( kierunek - konserwacja zabytków i muzealnictwo) oraz na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, gdzie później sam wykładał. Był członkiem grupy fotograficznej „Rytm”, grupy „Zero 61” i współzałożycielem „Warsztatu Formy Filmowej”. Jest członkiem ZPAF: zwyczajnym od 1966 roku, a honorowym od 2002 roku. W 2009 roku został odznaczony srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis". Więcej na Culture.pl.

Tak w katalogu do wystawy pisze o artyście Krzysztof Jurecki:

[...] Andrzej Różycki, twórca otwarty na wiele różnych postaw, eksperymentujący od początku lat 60. do chwili obecnej z tworzywem fotograficznym i uprawiający „plastyczną przygodę” jest obecnie, obok Jerzego Lewczyńskiego, najwybitniejszym fotografikiem polskim. Od początku swej twórczości wykonywał prace bardzo ważne, należące do najistotniejszych osiągnięć fotografii polskiej, by wymienić tu wspomnianą już Zatrutą studnię, Polską jesień, Klatkę, ale także bliską już ówczesnej koncepcji Zofii Rydet Modlitwę. Artysta uprawia do dziś tzw. „estetykę błędu”, m.in. rozdzierając zdjęcia, tonując i malując je farbami, tworząc unikatowe obrazy o formule kolażu i fotomontażu. W swym plastycznym opracowaniu był najbardziej dojrzałym twórcą w grupie Zero 61(…).

Od drugiej połowy lat 80. Różycki ujawnia swoje myślenie o sztuce bliskie przede wszystkim ontologii fundamentalnej, w której interesuje go Heideggerowskie „bycie”, w czym poszukuje transcedentalnej rzeczywistości. [...]

Krzysztof Jurecki, Zrozumieć i być z sacrum

Andrzej Różycki, Bycie z sacrum. Publikacja towarzysząca wystawie w Galerii Sztuki Wozownia. Toruń 2011.

2011-08-01T13:55:00.000-07:00

Wydawca: Galeria Sztuki Wozownia.

Okładka...

Na okładce: Andrzej Różycki, Chodzenie własnymi drogami, replika III, Wielkanoc 2011.

Autor tekstu: Krzysztof Jurecki.

W katalogu, który wydano przy okazji wystawy znalazło się ponad dwadzieścia fotografii pochodzących z różnych okresów twórczości artysty. O grupach artystycznych, z którymi związany był Andrzej Różycki, jego inspiracjach i intelektualnych fascynacjach, przełomowych pracach i wpływie na innych twórców oraz specyfice warsztatu i rozumieniu sacrum można przeczytać w tekście Krzysztofa Jureckiego. Tekst traktuje o poszukiwaniach transcendencji we współczesnym świecie przez artystę posługującego się medium fotografii. Dla Andrzeja Różyckiego fotografia nigdy nie była jedynie „przygodą plastyczną”. Nie tylko sama miała "swoje głębie, ciemnie i tajemnice", ale stanowiła również odbicie tego, co niewyrażalne, co wykracza poza sferę codzienności.

Fragment tekstu z katalogu:

Krzysztof Jurecki, Zrozumieć i być z sacrum

Katalog można nabyć w Galerii Sztuki Wozownia - pozycja numer 98 na liście wydawnictw.

Andrzej Jerzy Lech, Cytaty z jednej rzeczywistości. Fotografie z lat 1979 - 2010. Wystawa w Galerii Sztuki Wozownia, Toruń.1.07-24.07.2011.

2011-06-28T03:48:00.000-07:00

Kuratorzy:
Magdalena Świątczak - Galeria FF,

Krzysztof Jurecki - WSSiP w Łodzi.

O wystawie...
ZAPROSZENIE DO TORUNIA DO GALERII SZTUKI WOZOWNIA. Otwarcie wystawy 1 LIPCA 2011 roku.

O wystawie w Toruniu...

Uroczyste otwarcie wystawy odbędzie się 1 LIPCA 2011 roku o godzinie 18.00. Wystawa została zorganizowana w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Fotografii w Łodzi. Jej premiera miała miejsce w Galerii FF dnia 7. maja bieżącego roku. Wystawie towarzyszy KATALOG.

Małgorzata Wielek-Mandrela, Z archiwum archetypów. Galeria Extravagance, Sosnowieckie Centrum Kultury - Zamek Sielecki, Sosnowiec. 30.06.-21.08.2011.

2011-06-27T04:19:00.000-07:00

Kurator: Adriana Zimnowoda

Wernisaż rozpocznie się o godzinie 18.00 w Galerii Extravagance w Sosnowieckim Centrum Sztuki - Zamek Sielecki przy ulicy Zamkowej 2.

Małgorzata Wielek-Mandrela:

portret z mężem - Pamiątka 1,

autoportret - Pamiątka na ścianie,

autoportret zwielokrotniony - Drugi sen Małgorzaty,

córka - Siódmy sen Oliwii.

Film wideo "Mała Makabreska" z 2008 roku.

Źródło: serwis YouTube http://www.youtube.com/watch?v=8dbC7Wn4dWQ

Film jest dostępny także na stronie artystki.
Strona autorska Małgorzaty Wielek-Mandreli: www.wielekmandrela.republika.pl

Moje wrażenia...

W sosnowieckiej Galerii Extravagance oprócz obrazów olejnych pokazano również film wideo „Mała Makabreska” i dołączono do niego „wyszywanki” – makatki [1] wykonane własnoręcznie przez artystkę. Na wystawie zachwyciła mnie aranżacja ekspozycji. Przestrzeń do prezentacji prac jest rozczłonkowana i niełatwa do opanowania. Wędrówka przez poszczególne salki przywodziła na myśl krążenie po labiryncie. Na jednej ze ścian największego z pomieszczeń użyto zdecydowanych, kontrastowych kolorów – granatu i mocnego różu - w celu wydobycia i zaakcentowania psychodelicznego pierwiastka drzemiącego w obrazach. Za wybór kolorów były odpowiedzialne dwie osoby: kuratorka i pomysłodawczyni Adriana Zimnowoda (róż) oraz Ewa Warchulińska-Dąbek (granat). Prezentacji towarzyszyła improwizacja muzyczna. Jej autorami i wykonawcami byli współpracujący stale z artystką dwaj DJ-e ukrywający się pod pseudonimami Anthill i Bueh. Jeden z panów to mąż Małgorzaty Wielek-Mandreli. Wykonywana na żywo muzyka świetnie współgrała z niespokojną, mroczną atmosferą prac i stanowiła wspaniałe dopełnienie malarskich improwizacji.

Na wystawie znalazły się przede wszystkim dzieła pochodzące z najnowszych cykli artystki: "Badanie serca" (temat rozprawy doktorskiej), "Krajobrazy", "Portrety", "Włosy".

Przy okazji wystawy ukazał się katalog z barwnymi reprodukcjami prac i tekstem autorstwa Adriany Zimnowody. Wydawcą katalogu jest Sosnowieckie Centrum Sztuki – Zamek Sielecki.

________________________________________________________________________

1. Panterka. Inne "wyszywanki" wykonane przez artystkę: Świnia I, Świnia II, Świnia III; Jeż I, Jeż II, Jeż III. Więcej prac na stronie autorskiej M. Wielek-Mandreli.

Andrzej Jerzy Lech, Cytaty z jednej rzeczywistości. Fotografie z lat 1979 - 2010. Premiera wystawy w łódzkiej Galerii FF, Łódź. 7.05-29.05.2011.

2011-06-20T09:49:00.000-07:00

Kuratorzy: Magdalena Świątczak - Galeria FF, Krzysztof Jurecki - WSSiP w Łodzi.

Fot. Andrzej Jerzy Lech. Cykl: “Cytaty z jednej rzeczywistości”.

Fot. Andrzej Jerzy Lech. Cykl: “Kalendarz szwajcarski, rok 1912".

Fot. Andrzej Jerzy Lech. Cykl: “Subiektyw - Kolekcja Wrzesińska”.

O wystawie w Łodzi...

Retrospektywna wystawa w Łodzi, na którą czekało wielu amatorów fotografii Andrzeja Jerzego Lecha, czynna jest tylko do 29 maja 2011 roku. Kto nie zdąży dotrzeć do Łodzi, ten będzie mógł ją jeszcze zobaczyć w Toruniu, Opolu, Świdnicy, Jeleniej Górze, Poznaniu a później również poza granicami Polski - w Bratysławie podczas Miesiąca Fotografii w 2012 roku... Trzeba jednak liczyć się z tym, że wybór prezentowanych prac może nie być aż tak bogaty jak w Łodzi, gdzie wystawiono aż 115 prac pochodzących z lat 1978 - 2010. Dlatego warto wybrać się w najbliższy weekend do Galerii FF i zobaczyć pokazywane tam prace.

Wystawie towarzyszy KATALOG z tekstami krytycznymi oraz reprodukcjami prac artysty pochodzącymi z różnych okresów jego twórczości. Katalog ma charakter monografii i jest dostępny w bardzo atrakcyjnej cenie.

Teksty z katalogu, w tym również tekst Elżbiety Łubowicz "Listy przez Atlantyk", który ukazał się już poza katalogiem, można przeczytać odwiedzając stronę internetową Galerii FF.

ZAPROSZENIE DO ŁODZI DO GALERII FF

Więcej informacji można znaleźć

na stronie Galerii FF pod zakładką "Wystawy" oraz

na blogu Krzysztofa Jureckiego.

Na portalu kulturalnym O.pl. ukazał się tekst poświęcony twórczości A. J. Lecha i bogato ilustrowany jego fotografiami: K. Jurecki, Pojęcie i przemiany dokumentu w fotografii Andrzeja Jerzego Lecha (1978–2011).

MAPA PODRÓŻY WYSTAWY...

Moja rekomendacja...

Wspaniała okazja, żeby zobaczyć prace pochodzące z różnych okresów twórczości A.J. Lecha. Pokaz otwierają pierwsze zdjęcia, które powstały jeszcze w Polsce, przed emigracją ("Cmentarz zamknięty", 1978-1979; "Cytaty z jednej rzeczywistości, czyli w ogrodzie mojej teściowej", 1978-1984; 60 furtek, 1983... ), a zamykają zdjęcia wykonane kamerą panoramiczną, pochodzące z tworzonego właśnie cyklu, który również powstaje w Polsce ("Subiektyw - Kolekcja Wrzesińska").

Wybór dokonany przez kuratorów wystawy - Magdalenę Świątczak i Krzysztofa Jureckiego - ukazuje poszczególne etapy drogi, którą przeszedł artysta w poszukiwaniu własnego języka. Możemy zaobserwować jak kształtował się specyficzny styl A.J. Lecha, dowiedzieć się skąd czerpał inspirację i prześledzić wpływ jaki wywarła jego twórczość na kształtowanie się rodzimej fotografii.

Uzupełnieniem wystawy jest KATALOG, który prezentuje sylwetkę artysty i stanowi przewodnik po jego twórczości.

Jerzy Lewczyński, Oczyszczenie/Purification. Czytelnia Sztuki w Gliwicach. Otwarcie wystawy - 3.06.2011. Fotoreportaż z wernisażu.

2011-06-03T08:08:00.000-07:00

"Jerzy Lewczyński. Oczyszczenie". Otwarcie wystawy w Czytelni Sztuki*.

Gliwice - Willa Caro, ul. Dolnych Wałów 8a, godzina 18.00.

Autor zdjęć: Wojciech Turkowski - www.turkowski.com.pl
Kurator wystawy: Wojciech Nowicki.

Fot. Wojciech Turkowski

*Działająca przy Muzeum w Gliwicach Czytelnia Sztuki powstała w 2010 roku.
Jej założycielem jest Grzegorz Krawczyk. Więcej...

Jerzy Lewczyński, Oczyszczenie/Purification. Czytelnia Sztuki w Gliwicach. 3.06. - 3.09.2011.

2011-06-03T06:55:00.000-07:00

Kurator: Wojciech Nowicki.
Wystawa "Jerzy Lewczyński. Oczyszczenie" została przygotowana przez Wojciecha Nowickiego i jest wyrazem hołdu złożonego artyście.

W "Nowinach Gliwickich" ukazał się wywiad Małgorzaty Licheckiej z Wojciechem Nowickim: "Jerzy Lewczyński. Człowiek z aparatem". Wywiad ten można przeczytać na stronie Czytelni Sztuki.

Wernisaż (bez udziału Jerzego Lewczyńskiego) odbył się dnia 3 czerwca 2011 roku o godzinie 18.00 w istniejącej przy Muzeum w Gliwicach Czytelni Sztuki*, która mieści się w Willi Caro na ulicy Dolnych Wałów 8a. Przygotowywana przez Czytelnię Sztuki publikacja poświęcona artyście ukaże się dopiero pod koniec roku - prawdopodobnie w listopadzie.

Tak o idei wystawy pisze jej kurator Wojciech Nowicki:

" (...) Na wystawie zebrano fotografie z wielu okresów twórczości Jerzego Lewczyńskiego. Znalazły się tu wczesne zdjęcia, zdradzające fascynację autora włoskim neorealizmem; a także nieco późniejsze, w których występują elementy surrealistyczne (obecne zresztą w całej niemal twórczości). Wiele zaprezentowanych zdjęć należy do nurtów nazwanych „antyfotografią” (ponieważ zostały uznane w chwili ich tworzenia za przeciwne kanonowi, antyestetyczne) i „archeologią fotografii” (to z kolei zdjęcia powstałe na podstawie fotografii znalezionych, zapożyczonych); są tu także dzieła powstałe stosunkowo niedawno, już bez użycia aparatu, najczęściej kserograficzne reprodukcje rozmaitych dokumentów – to niemal utopijna próba zapisu całej rzeczywistości, w najdrobniejszych jej przejawach. Tej próbie zapisu towarzyszy przekonanie autora o konieczności propagowania fotografii; uważa on bowiem medium fotograficzne za uniwersalny instrument, służący do zapisywania i tłumaczenia rzeczywistości – choć przyznaje także, że porażka jest wpisana w jego działanie.

Wystawa prowadzi od wiary w fotografię jako medium obdarzone własnym językiem (czerpiącym jednak pełnymi garściami z języka malarstwa) po swoisty fotograficzny agnostycyzm. Młody Lewczyński pokazuje trudne do odczytania fragmenty rzeczywistości, gęste, ciemne, skondensowane; układa je niekiedy w sekwencje o chwiejnym, niepewnym znaczeniu. W późniejszym okresie zajmuje się istotą samego medium; aby na koniec zwątpić, pokazywać reprodukcje wykonane już bez użycia aparatu i przeznaczone po prostu do czytania. Jego późna sztuka nie służy już pięknu, lecz poddana jest bez reszty koncepcji: reprodukowane przez Lewczyńskiego notesy, kartki z zeszytów, listy i dokumenty to szkoła zwątpienia nie tylko w przekazywalność uczuć, ale i podstawowych faktów. Notatki są nieczytelne, polszczyzna starych dokumentów niezbyt zrozumiała, kartki z zeszytów to raczej fantazmaty na temat pisma niż rzeczywisty zapis języka.

Nacisk położony został nie tylko na ostateczny rezultat, ale i na proces twórczy. (...) Pokaz w Czytelni Sztuki jest więc okazją do zaglądania fotografowi przez ramię, zanim wykrystalizowały się ostateczne decyzje.

Jerzy Lewczyński podjął się odważnej próby: zgodził się oddać przewodnictwo po swej twórczości w ręce kuratora, którego wybory niekoniecznie pokrywają się z jego własnymi. (...)

„Jerzy Lewczyński. Oczyszczenie” to wystawa rozmyślnie łamiąca porządek czasowy, oparta na swobodnych asocjacjach, odrzucająca kontekst historii fotografii – a więc skoncentrowana na procesie twórczym autora, a nie na jego fascynacjach czy przyjaźniach artystycznych takich jak współpraca ze Zdzisławem Beksińskim, Bronisławem Schlabsem, Zofią Rydet, czy kontakty z Urszulą Czartoryską. Na nie znajdzie się miejsce w przygotowywanym przez Czytelnię Sztuki albumie. (...) "

Wojciech Nowicki

Strona internetowa Muzeum w Gliwicach.

Strona internetowa Czytelni Sztuki.

Moje wrażenia po wernisażu...

Aż trudno uwierzyć, że to pierwsza wystawa prac tego artysty zorganizowana w Gliwicach - w mieście, w którym spędził niemal całe życie. Więcej...

* Założycielem Czytelni Sztuki jest Grzegorz Krawczyk - dyrektor Muzeum w Gliwicach. Galeria powstała 1 stycznia 2010 roku.

Andrzej Jerzy Lech. Cytaty z jednej rzeczywistości. Fotografie z lat 1979 - 2010. Publikacja towarzysząca wystawie zorganizowanej przez Galerię FF w Łodzi w 2011 roku.

2011-05-28T14:18:00.000-07:00

Wydawca: Łódzki Dom Kultury, 2011.

Okładka...

Informacje o publikacji.
Katalog ukazał się w związku z monograficzną wystawą "Andrzej Jerzy Lech. Cytaty z jednej rzeczywistości. Fotografie z lat 1979-2010", która została zorganizowana w maju 2011 roku przez Galerię FF Łódzkiego Domu Kultury. Po premierze w maju wystawa będzie pokazywana również w innych miastach Polski oraz za granicą.
Kuratorzy wystawy: Magdalena Świątczak (Galeria FF), Krzysztof Jurecki (WSSiP).

W katalogu, ukazującym różne aspekty twórczości artysty, oprócz bibliografii i spisu wystaw znalazły się również teksty krytyczne, fragmenty "Dziennika podróżnego" A.J. Lecha oraz reprodukcje prac ilustrujące drogę, którą przeszedł jako twórca.

Teksty do katalogu napisali:
Jerzy Busza,
Krzysztof Jurecki,
Maciej Szymanowicz,
Magdalena Wicherkiewicz,
John Wood.

Uzupełnieniem portretu artysty nakreślonego w katalogu jest tekst Elżbiety Łubowicz "Listy przez Atlantyk", który został opublikowany na stronie Galerii FF.

Skróconą wersję katalogu można przejrzeć na stronie Galerii FF (pod zakładką "Wystawy"). Katalog ukazał się w bardzo atrakcyjnej cenie i stanowi ciekawą pozycję o charakterze monograficznym. Jest to pierwsza tego rodzaju publikacja poświęcona artyście.

L - czytelnia

2011-05-21T13:20:00.000-07:00

POWRÓT

Lech Andrzej Jerzy

Anita Andrzejewska, Patrząc. Wystawa w łódzkiej Galerii Forum, Łódź. 8.05-15.05.2011.

2011-05-08T16:15:00.000-07:00

Prace z cyklu "Patrząc" były prezentowane w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Fotografii w Łodzi, w Galerii Forum Śródmiejskiego Forum Kultury, w dniach od 8 do 15 maja 2011 roku.

Więcej prac...

Teksty towarzyszące wystawie.

Karolina Harazim

Marek Kęskrawiec:

Informacje o artystce...

Strona autorska Anity Andrzejewskiej: www.anitaandrzejewska.pl

Moje wrażenia...

Jestem urzeczona sposobem obrazowania i wrażliwością Anity Andrzejewskiej. Dla mnie jest niezrównaną malarką aksamitnej ciszy. Artystka po mistrzowsku operuje światłem i barwą, która na jej fotografiach nabiera gęstości i głębi. Materializowany przez nią świat jest niezwykle sensualny i zdaje się wydzielać dyskretny zapach egzotycznych przypraw. Wnikając weń wyciszamy się i bez reszty zatracamy w ulotnym teraz.

Niestety nie zdążyłam zobaczyć wystawy zorganizowanej przez Galerię Forum. Kiedy przybyłam do Łodzi zdjęcia już zdjęto.

Miroslav Machotka, Fotografie z lat 1992-2010.

2011-05-06T13:55:00.000-07:00

1992

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2001

2002

2003

2004

2006

2007

2008

2009

2010

Alexey Titarenko, Fotografia (1986-2010). Atlas Sztuki, Łódź. 6.05.- 12.06.2011.

2011-05-06T08:02:00.000-07:00

Wystawa towarzyszyła X Międzynarodowemu Festiwalowi Fotografii w Łodzi.

Na indywidualnej wystawie Alexeya Titarenki w Atlasie Sztuki pokazano fotografie powstałe w latach 1986-2010
, które pochodzą z następujących cykli: Wenecja, Hawana, St. Petersburg, Czarna i biała magia St. Petersburga, Miasto cieni, Czas zatrzymany. Wśród 81 prac artysty pojawiły się także dwa zdjęcia wykonane jesienią 2010 roku w Łodzi (!) a zatytułowane Sunrise oraz Sunset.

Więcej materiałów znajduje się na stronie internetowej organizatora wystawy... Można tam przejrzeć katalog w wersji PDF oraz przeczytać teksty poświęcone twórczości A. Titarenki, w tym wywiad przeprowadzony z nim przez Annę Żebrowską.

Strona autorska A. Titarenki:
http://www.alexeytitarenko.com/

Moje wrażenia...

Wystawa wzbudziła mój autentyczny zachwyt - pierwszy raz miałam okazję zobaczyć na żywo fotografie tego artysty - ale została niefortunnie zaaranżowana. W jednej z sal bijąca ze wszystkich ścian ostra, atakująca widza biel (pozostałość po poprzedniej wystawie) utrudniała skupienie się i wręcz odciągała uwagę patrzącego od nastrojowych, klimatycznych fotografii. To niedopatrzenie Organizatorów sprawiło, że wchodząc do sali doznawało się percepcyjnego szoku.
A. Titarenko wypracował swój specyficzny, rozpoznawalny styl. Oglądane na żywo zdjęcia urzekają malarskością, impresyjnością, miękkością i lekkością. Obraz jest bardzo ulotny i przesycony powietrzem. Czasami miałam wrażenie, że wystarczy mocniej dmuchnąć, żeby wszystko się rozwiało niczym mgiełka. Niektóre z prac przywodziły na myśl akwarelki.

Anita Andrzejewska, Patrząc. Międzynarodowy Festiwal Fotografii w Łodzi. Łódź, 2011. Karolina Harazim o wystawie w łódzkiej "Galerii Forum".

2011-05-05T13:50:00.000-07:00

Prace z cyklu "Patrząc" były prezentowane w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Fotografii w Łodzi, w Galerii Forum Śródmiejskiego Forum Kultury, w dniach od 8 do 15 maja 2011 roku.

Anita Andrzejewska tworzy fotografię łagodną, nastrojową, melancholijną.
Nie kreuje rozbudowanych scenografii, nie dokumentuje mrożących krew w żyłach wydarzeń.

Nie koncentruje się na genezie założeń procesu twórczego, koncepcji dzieła czy też metodologii kreacji swej sztuki. Posługuje się oszczędnymi środkami, fotografuje w zastanym świetle, opiera się na dostępnych “składnikach”. W konsekwencji powstają obrazy, które odzwierciedlają chwilę prawdy - fotografowanej osoby czy obiektu, momentu spotkania, ulotnej chwili otwarcia się na prawdę doświadczenia. Fotografie Anity Andrzejewskiej z cyklu “Patrząc” nie wybijają widza w gwałtowny sposób z rytmu dnia codziennego. Na długo pozostają jednak pod zamkniętymi powiekami. Krzyczą szeptem.

Bliska Artystce filozofia Buddyzmu Szambali podkreśla znaczenie sztuki oraz procesu jej tworzenia. Połączenie sztuki z medytacją pozwala wyzwolić się z rutyny dnia codziennego i otworzyć się na świat - a więc i przebudzić umysł. Medytacje oraz niezbędna dla powodzenia tego procesu dyscyplina umożliwiają wielce istotne dla każdego twórcy dostrzeżenie świata bez pośrednictwa upiększających “filtrów”, akceptację jego naturalnej formy i rozpoczęcie procesu twórczego uwolnionego od ambicjonalnych utarczek (także z samym sobą!), ciężaru własnych założeń czy oczekiwań innych.

Sztuka wynikająca z nauki o przebudzonym umyśle zawiera ogromny ładunek pozytywnej energii i świadomość własnej mocy naturalnie obecne w przedmiotach, które obrazuje i opracowuje. Tym Twórca dzieli się z odbiorcami swoich dzieł.

Cykl “Patrząc” Anity Andrzejewskiej prezentuje swoisty fotograficzny zapis podróży –

w orientalne zakątki świata, ale i w głąb siebie. (...) możemy w pełni cieszyć się podróżą wśród fotografii, przechodzić swobodnie ze świata przedmiotów do materii ożywionej, przenikać ze świata roślin do królestwa ludzi, a potem zawracać. Być może zauważymy wtedy, jak z pozoru odległe rzeczy, choćby ludzka twarz i suchy liść, nabierają wspólnych kształtów, zdają się być podobne w dotyku, zapachu. W Tajlandii czy Birmie, bo stamtąd pochodzą zdjęcia, takie rozumienie otaczającej nas rzeczywistości jest zupełnie zrozumiałe, dla tych ludzi świat jest przemyślanym mechanizmem łączącym przeciwieństwa, wiecznym umieraniem i odradzaniem się, które następuje w każdym momencie. (...) To połączenie ciszy i spokoju, magii i strachu ukrytego np. pod dziesiątkami wytatuowanych zaklęć przeciwko złym mocom, jest istotą życia. (...) jak napisał Marek Kęskrawiec, dziennikarz, autor książki „Czwarty pożar Teheranu”.

Doświadczenia wynikające z pojmowania życia jako serii wydarzeń, na przeciw którym wychodzimy, z których czerpiemy, stają się podstawą do porozumienia Anity Andrzejewskiej z odbiorcą jej sztuki. Analizując stworzone przez Artystkę fotografie odnoszę dobitne wrażenie, że tworzy instynktownie, całą sobą, organicznie wnikając w uchwyconą sytuację. Odwagę niekonstruowania planu działania, a w zamian: otwartości na “nowe” i nieinwazyjne utrwalanie swoich obserwacji, postrzegam jako twórczą metodę Artystki. W za wszelką cenę zaplanowanym świecie jest to postawa intrygująca, budząca ciekawość. Co więcej - budząca niepokój w świadomości przedstawicieli współczesnego społeczeństwa, lubiącego porządek i swoje małe rytuały.

Karolina Harazim, kuratorka sztuki

Miroslav Machotka. Lista wystaw.

2011-05-05T07:01:00.000-07:00

SAMOSTATNÉ VÝSTAVY:

1974 Divadlo v Nerudovce, Praha

1979 Funkův kabinet, Brno

1982 Galerie v podloubí, Olomouc

1986 Galerie FMA, Vratislav Výstavní síň Fotochemy, Praha

1990 Malá výstavní síň, Liberec Malá galerie spořitelny, Kladno

1991 Dům umění – Galerie Stará radnice, Brno (s Jaroslavem Benešem)

1992 Kulturní středisko ČSFR, Berlín

1994 Galerie G4, Cheb (s Jaroslavem Benešem)

1995 Pražský dům fotografi e, Praha

1998 České centrum, Bratislava

2000 Galerie moderního umění, Roudnice nad Labem Moravská galerie - Místodržitelský palác, Brno

2005 Malá výstavní síň, Liberec

2007 Malá galerie spořitelny, Kladno

2010 Fotograf studio, Praha Galerie moderního umění, Roudnice nad Labem

SKUPINOVÉ VÝSTAVY (VÝBĚR):

1972 Fotografi a academica, Pardubice

1973 Československá fotografi e 1971-1972, Moravská galerie, Brno

1978 Malé formáty, Varšava

1982 Aktuální fotografi e, Moravská galerie, Brno Biennale internazionale di Fotografi a, Caserta

1983 R. I. P. Arles, audiovizuální pořad, Arles

1985 Současná česká fotografi e, Tokio 27 současných československých fotografů, e Photographers´ Gallery, Londýn

1986 Elementární fotografi e, Štětín

1987 Město, Dům umění, Brno

1988 Česká fotografi e, Plovdiv Čeští fotografové, Toulouse, Paříž 3. mezinárodní výstava miniaturního umění, Toronto

1989 7+7 (česká a polská fotografi e), Vratislav 150 let české fotografi e, Praha Cesty československé fotografi e, Praha

1990 5. mezinárodní výstava miniaturního umění, Toronto Choice, Fotofest, Houston

1991 Současná československá fotografi e, Kunsthaus, Hamburk Nové prostory fotografi e, Vratislav

1992 What´s New Prague, e Art Institute, Chicago

1993 Peron 5, Polské kulturní středisko, Praha

1994 Po sametové revoluci – Současná československá fotografi e, Perth Česká fotografi e, Zvolen

1995 Doznawanie obrazu, Klodzko

1996 Česká fotografi e, Peking Funkeho Kolín, Regionální muzeum, Kolín

1997 České sklo, grafi ka, fotografi e, New York

1998 Česká fotografi e, Benešov

1999 „My“ – 1948-1989, Moravská galerie, Brno

2000 Společnost před objektivem, Obecní dům, Praha

2001 Vidění kamene, Náchod Contemporary Czech Photography, Portland, Seattle

2002 Česká a slovenská fotografi e 80. a 90. let, Olomouc, Bratislava

2004 Fotografie, Klatovy, Brno

2005 Česká fotografi e 20. století, Uměleckoprůmyslové museum a Galerie hlavního města Prahy, Praha

2007 Průzračný svět, Galerie moderního umění, Roudnice nad Labem Světlo a stín, Galerie moderního umění, Roudnice nad Labem Fotografi e 70. let, Klatovy

2009 Mimo zónu, Langhans Galerie, Praha

2010 Úniky a návraty, Moravská galerie, Brno

Źródło: http://www.galerie-drtikol.com/data/soubor.php?id=7167

Miroslav Machotka. Krótki życiorys.

2011-05-05T06:20:00.000-07:00

Miroslav Machotka se narodil 22. 5. 1946 v Roudnici nad Labem,
kde vystudoval gymnázium (1964). V roce 1969 ukončil studium na Elektrotechnické fakultě ČVUT v Praze. Od roku 1970 pracuje v České televizi v oblasti studiové techniky.
Patří mezi nejvýraznější představitele české výtvarné fotografi e, od 70. let jsou jeho práce představovány na reprezentativních přehlídkách v zahraničí i v České republice.
Černobílé fotografi e Miroslava Machotky, pořízené klasickým fotoaparátem a tradičními fotografi ckými postupy, zachycují detaily městské krajiny, předměty každodenního života, geometrii světel a stínů.
Ve zdánlivě banálním prostředí dokáže autor najít a využít ty nejvšednější prvky, aby jejich výběrem a kompozicí vytvořil obraz s novým vzrušujícím obsahem. Machotkovy fotografi e jsou velmi střídmé a civilní, blízké minimalismu. Jeho svébytná tvorba je pozoruhodná mimo jiné svou uceleností, s jakou vzniká v průběhu posledních třiceti let.

Prace w zbiorach/ ZASTOUPENÍ:
Uměleckoprůmyslové museum, Praha
Národní muzeum fotografi e, Jindřichův Hradec
Moravská galerie, Brno
Muzeum Sztuki, Lodž
Nichietsu, Tokio
Museum of Fine Art, Houston
Museum of Modern Art, San Francisco
International Center of Photography, New York
Musée de l´Elysée, Lausanne

Źródło: http://www.galerie-drtikol.com/data/soubor.php?id=7167

Halina Morcinek, Lista wystaw.

2011-05-04T01:51:00.000-07:00

Wystawy indywidualne:

2008 – Autoportret, Galeria Pusta, Katowice.

2005 – Senność miejsc, Galeria Pusta, Katowice. Wystawa towarzyszyła I Fotograficznej Konferencji Naukowej w Katowicach.

2005 – Miejsca niczyje, Galeria Korytarz, Jelenia Góra.

1998 – Sen, nie sen, Galeria Fotografii pf, Poznań.

1997 – Sen, nie sen, Galeria Korytarz, Jelenia Góra.

Wystawy zbiorowe:

2011 – Ponad Podziałami. Wystawa zbiorowa - fotografie, Prezentacja prac członków ZPAF Okręgu Śląskiego, Galeria Sztuki pARTer, Kłodzkie Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji, Kłodzko. Więcej o wystawie...

2010 – I Międzynarodowe Spotkania z Fotografią Górską. XVI Ogólnopolskie Biennale Fotografii Górskiej, Wystawa towarzysząca Plener w Samotni, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra.

2008 – XV Ogólnopolskie Biennale Fotografii Górskiej, Wystawa poplenerowa Karkonosze 2007/2008 r., Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra.

2006 – Pamiątka z Karkoszonoszy. Fotografia – nowe media, Galeria Sztuki BWA, Jelenia Góra.

2006 – XIV Biennale Fotografii Górskiej, Plener Samotnia 2005/2006 r., Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra.

2005/2006 – Przegląd Twórczości Fotograficznej Artystów Jeleniogórskich, Galeria Korytarz, Jelenia Góra.

2000 – Pejzaż końca wieku, Galeria pf, Poznań.

1999 – Fascynacje, Galeria Korytarz, Jelenia Góra.

1998 – Fotografia 98, Fundacja Turleja, Kraków.

1998 – „Linia” i 58 innych tematów z warsztatów w Gierałtowie ("Cień" - maj 1997, uczestnicy: Anna Czajkowska, Artur Frankowski, Halina Morcinek, Rafał Uniszewski), Galeria Sztuki, Kłodzki Ośrodek Kultury, Kłodzko.

1998 – Ja, sen, konstrukcja i cień, Centrum Sztuki, Wojnowice.

1997 – Fascynacje, Galeria Korytarz, Jelenia Góra.

Zdjęcia, które można zobaczyć dzięki uprzejmości Pani Haliny Morcinek:

"Miejsca niczyje",

"Pinhole".

Halina Morcinek w oczach innych. Fragmenty wypowiedzi.

2011-05-03T08:38:00.000-07:00

(...) delikatna sepia i prostota podejścia do przestrzeni na pozór nie ciekawej. Tak mało a tak wiele! Zastosowanie fotografii klasycznej wielkoformatowej dodaje tej wypowiedzi pewną nutkę nostalgii. (...) analogowa fotografia jak i winylowa płyta to wyznaczniki starej nie przemijającej pamięci.

Andrzej Koniakowski, Halina Morcinek - „Miejsca niczyje”, luty 2011.

Halina Morcinek, Sen, nie sen. Galeria Fotografii pf. Poznań, 1998. Katalog do wystawy.

2011-05-02T11:25:00.000-07:00

Halina Morcinek, Sen, nie sen. Galeria Korytarz, Jelenia Góra, 1997. Katalog do wystawy.

2011-05-02T10:51:00.000-07:00

Halina Morcinek, Autoportret. Fotografie. Wystawa w Galerii Pustej w Katowicach (23.10 - 30.11. 2008). Joanna Mielech - tekst do katalogu.

2011-05-02T08:56:00.000-07:00

Joanna Mielech - tekst do katalogu towarzyszącego wystawie.

Idea zatrzymania czasu przyświeca sztuce od momentu uświadomienia sobie efemeryczności istnienia.

Świadomość ta, szczególnie bolesna dla człowieka, znalazła odbicie w sztuce portretu, którego historia jest nieustającym zapisem ulotności, przemijalności ludzkiego życia poprzez jednostkowe wizerunki. Portret przynajmniej częściowo spełnił marzenie człowieka o utrwaleniu jego indywidualnej egzystencji fizycznej i duchowej. Autoportret jest czymś jeszcze więcej. Jego autor dokonuje próby analizy swojej osoby spojrzeniem „obiektywnym”, z „zewnątrz”, co daje mu jako twórcy możliwość dotarcia do źródeł siebie, głębszego zrozumienia swojego „ja”.

Najważniejszą zmianą, która dokonała się w historii autoportretu po wynalezieniu fotografii było pomniejszenie kreacyjnej roli artysty. Jego twórczą pracę częściowo przejął mechanizm kamery fotograficznej.

Niekiedy obiektyw kamery jest dla portretowanego magicznym lustrem z możliwością bezpośredniego zapisu odbitego obrazu ale i barierą, która oddziela artystę od tworzywa, jakim jest on sam.

W przeciwieństwie do innych sztuk, autoportret w fotografii nie mógł być tak łatwo poddany pewnym manipulacjom, z których idealizacja stosowana była powszechnie w malarstwie czy rzeźbie. Mimo możliwych retuszy, jest fotografia najbardziej brutalna w odsłanianiu prawdy o portretowanym. Być może dlatego z wielu tematów podejmowanych przez fotografię, autoportretów wydaje się powstawać najmniej… Obawa przed bezpośrednim jak tylko w tym medium możliwe przedstawieniem swojego ciała i twarzy, jest prawdopodobnie poważną barierą. Stąd częste w przypadku tego rodzaju przedstawień ukrywanie się za przebraniami, „minami” czy też udawanie kogoś innego.

W twórczości Haliny Morcinek autoportret jako wątek osobisty, pojawia się stale, równolegle do fotograficznej twórczości innego rodzaju. Jej autoportrety są to spotkania z intymnym światem kobiety, w którym autorka poprzez obserwacje ciała próbuje dowiedzieć się czegoś istotnego o sobie.

Analizuje fragmenty swojego ciała, odsłania tajemnice fizyczności. W kolejnych fotografiach przedstawia świat piersi, brzucha, twarzy, oczu… Nigdy jednak nie ukazuje się nam w pełnej widoczności. Często ukrywa twarz za fragmentami ciała. Zasłania się, zamyka oczy.

Kiedy wydaje się nam, że jesteśmy już blisko poznania jej, dotarcia do osobistej granicy ludzkiego poznania, autorka zatrzymuje nas. Dalej nie wolno się nam zbliżyć. Pojawiają się efekty nakładania na siebie klisz, rysowania, czy wydrapywania rys, oraz przeróżne metody, które wywołują efekty zawoalowania obrazu. Dzięki zabiegom tego rodzaju nigdy nie możemy zobaczyć ciała i twarzy autorki dokładnie. Niekiedy jej skóra przestaje przypominać ludzkie ciało. Bardziej przypomina kamień lub papier. Czasami objawia się nam jak z rzeczywistości marzeń sennych lub stanu na pograniczu śmierci. Kiedy autorka pozwala nam na to, mamy z nią kontakt wzrokowy, lecz jej spojrzenie przypływa jakby z innego świata, z surrealnego wymiaru. Jej portret wymyka się naszej percepcji. Staje się wielowarstwowy, niedopowiedziany, okryty pewną tajemnicą. Co ciekawe, punktem wyjścia tych autoportretów onirycznych są fotografie, które rejestrują obraz jej ciała bezpośrednio. Te realistyczne przedstawienia istnieją jednak tylko przez chwilę. Dalej autorka dokonuje dekonstrukcji obrazu swojego ciała i niemal całkowicie zasłania się przed nami.

Wydaje się w końcu, że nie o samą rejestrację cielesności chodzi w tych fotografiach ale aby poprzez zapisywanie stanów emocji – lęku, bólu, rozkoszy, chwil najmocniej intensywnych dochodzić do rozumienia siebie. Jest to możliwe dzięki wyjściu poza subiektywne „ja” i znalezienie się po drugiej stronie w roli obiektywnego rejestratora, który widzi więcej niż my sami ograniczeni zwykle do obserwacji siebie w lustrze, gdzie mimowolnie przyjmujemy pozy i maski.

Autoportret poprzez ukazywanie wielości wcieleń, zmienności swojej fizyczności, jest próbą poszukiwania czegoś niezmiennego i stałego, swej niepowtarzalnej natury. Odkrywanie siebie poprzez autoportret fascynuje również Halinę Morcinek. Pociąga ją pokazanie pozornej nieskończoności zewnętrznego wyrazu człowieka, wielości wizerunku jednostki, skończonej przecież w swej naturze… Ujawnienie tajemnicy istnienia nie jest możliwe. Jednak samo zbliżanie się do indywidualnego wyobrażenia duchowego pierwiastka w człowieku daje artystce wiele satysfakcji.

Joanna Mielech

Źródło: Halina Morcinek, Autoportret/ Self-portrait, Katowice 2008. Wydawca katalogu: Górnośląskie Centrum Kultury (obecnie- od dnia 1 lipca 2010 roku - Centrum Kultury Katowice im. K. Bochenek), Galeria Pusta.

Wojtek Kukuczka, Biało Czerwone Miejsce. Fotografie.

2011-05-02T08:26:00.000-07:00

Leszek Żurek, Letnia fantazja. Fotografie.

2011-05-01T09:09:00.000-07:00

Anita Andrzejewska - malarka aksamitnej ciszy. Informacje o artystce.

2011-05-01T08:01:00.000-07:00

"Jestem przekonana, że niektórzy malarze...tak jak Vermeer czy Caravaggio, którzy malowali światłem...prawdopodobnie współcześnie zajmowaliby się fotografią." [1]

Anita Andrzejewska

Anita Andrzejewska...

W latach 1989-94 studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 1995 roku przyznano jej stypendium twórcze Miasta Krakowa w dziedzinie fotografii, a w 2002 roku była stypendystką Ministra Kultury.

Zajmuje się fotografią oraz projektowaniem książek i ilustracją dla dzieci.

Otrzymała wiele nagród, m.in. w 2005 I nagroda w konkursie polskiej sekcji IBBY „Książka Roku 2005” w Warszawie, w 2003 wyróżnienie honorowe w konkursie na projekt fotograficzny; Santa Fe Center for Visual Arts, USA, w 2002 nagroda publiczności w konkursie ilustracji dziecięcej „Figures Futur”, Paryż, w 2001 I nagroda w konkursie ilustracji dziecięcej Pro-Bolonia, Warszawa, w 1997 nagroda regulaminowa Trzecie Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach.

Uczestniczyła w wielu międzynarodowych projektach i warsztatach, m.in. w 1996 i 1997 w międzynarodowych warsztatach światłodruku w Lipsku w Niemczech, w 2006 w rezydencji fotograficznej Pour l’Instant w Niort we Francji, w latach 2004, 2005, 2007 i 2008 prowadziła warsztaty fotograficzne i ilustratorskie oraz brała udział w projektach fotograficzno-literackich w Iranie, a w 2010 r. prowadziła warsztaty plastyczne dla dzieci w Indiach.

Jest autorką 19 wystaw indywidualnych w Polsce, Niemczech, Czechach, Grecji i na Słowacji.

Więcej informacji znajduje się na stronie artystki...

Strona autorska: www.anitaandrzejewska.pl

[1] Wypowiedź dla "Szerokiego Kadru" - Anita Andrzejewska. Fotograf miesiąca. Styczeń 2011.
Wywiad wideo można zobaczyć tutaj.

Wojtek Kukuczka. Po prostu Wojtek...

2011-05-01T07:49:00.000-07:00

Na fotografii: Wojtek Kukuczka.

Anna66 Andrzejewska, Humantria. Wystawa fotografii inaugurująca działalność Galerii Negatyw. Katowice, Klub Scena Gugalander. 2.09.2011. Tekst Wojtka Kukuczki do wystawy "Humantria".

2011-05-01T06:12:00.000-07:00

Wojtek Kukuczka: Anna66 Andrzejewska. Humantria.

Anna66 to niezwykła osobowość twórcza. Przeglądając jej portfolio, można odnieść wrażenie, że w sferze aktu i portretu jest w nim wszystko. Od poważnych, monumentalnych, niemalże barokowych portretów, poprzez surrealistyczne zestawienia ciała z rekwizytem, aż do groteskowych, balansujących na granicy kiczu scen rodzajowych.
Przeglądając jej prace, nigdy nie wiem, co za chwilę mnie spotka. Mam wrażenie, że dziesiątki spośród jej fotografii są zaczątkami wybitnych dzieł. Oglądam fotografię delikatną, melancholijną, o wyrafinowanej miękkiej tonacji, wymyślnej kompozycji, subtelnym geście modelki i myślę sobie, że to początek wspaniałego cyklu. Przewracam stronę, by spostrzec, że następne zdjęcie przedstawia drapieżną kobietę, w oczach której zobaczyć można sumę wszystkich smutków i trosk tego świata. Kompozycja prosta, geometryczna, zdecydowana, ogromny ładunek emocjonalny i znowu myślę sobie, że to chyba początek jakiegoś niezwykłego dzieła. I tak na każdym kroku.

Pomimo ogromnej rozpiętości tematycznej, koncepcyjnej i formalnej, w jej pracach można odnaleźć wspólne cechy. Na pewno ogromny szacunek do koloru, który wprawdzie pełni w pracach Anny różne zadania, jednak mam nieodparte wrażenie, że autorka po prostu go czuje i rozumie. Ładunek emocjonalny to także narzędzie doskonale autorce znane i używane z największą precyzją. Jednak moim zdaniem, najbardziej znamienne dla Anny66 jest zaskoczenie i umiejętność odnalezienia się w każdym temacie.

Niech więc i ta wystawa Anny będzie dla wszystkich znających jej twórczość zaskoczeniem. Nie ma w niej koloru ani emocji, a co najbardziej zaskakujące, jest ogromna konsekwencja i spójność. W Humantrii Autorka przedstawia postać w kontekście geometrycznych form, szuka relacji pomiędzy ciałem a figurą, skupia się na podziałach, kompozycji i geometrii. Cały cykl zachowany jest w minimalistycznej scenografii, która tym bardziej uwypukla podejmowany przez autorkę problem. Cykl bazuje na rozwiązaniach formalnych, aczkolwiek momentami wydaje się wkraczać w sferę treści i znaczeń. W moim przekonaniu jest to wyważony, przemyślany i interesujący cykl, który pokazuje jedno z wielu oblicz autorki.

Na koniec chciałbym dodać, że możliwość organizowania pierwszej indywidualnej wystawy tej niezwykłej osobowości jest dla mnie szczególnym wyróżnieniem. Uważam, że Anna66 pomimo, iż nie zdefiniowała jeszcze do końca swojej artystycznej postawy, posiada niezwykły dar i przekonany jestem, że za kilka lat stanie się ona ważnym przedstawicielem świata fotografii.

Wojtek Kukuczka

Leszek Żurek - tekst Krzysztofa Jureckiego o wystawie "Niepamięci" w Galerii Pionova w Gdańsku.

2011-05-01T06:02:00.000-07:00

Krzysztof Jurecki, Pojawia się znak. O wystawie Leszka Żurka pt. "Niepamięci" (Galeria Pionova, Gdańsk, 03.09-26.09.10) [1]

Leszek Żurek podąża własną drogą wyznaczoną przez refleksję wspomnień dzieciństwa, które są okruchem pamięci oraz mitologizowaniem. Artysta pracuje w zaciszu Rumii, z dala od ideologicznych założeń modnej publicystki o Solidarności czy nawet o Lechu Wałęsie (np. Grzegorz Klaman) i od resztek „sztuki krytycznej”. Bardzo cenię jego dokonania na polu fotografii i wideo, gdyż podejmuje on bliskie mi tematy w sposób interesujący i nietypowy.

W Galerii Pionovej artysta pokazał w niewielkim i trudnym ekspozycyjnie miejscu swe przemyślenia na temat starego cmentarza, który stał się pretekstem dla wskrzeszenia okruchów pamięci z lat 60. i 70., z czasów dzieciństwa. Wystawa jest próbą pokazania idei zracjonalizowania śmierci, oczywiście na tyle na ile można ją w ten sposób zinterpretować. Dlaczego tak sądzę? Oglądamy bardzo ciekawe kadry wykonane z kilkumetrowej wysokości ukazujące wyłaniające się z ziemi geometryczne pozostałości grobów czy nieczytelnych już płyt nagrobnych. Odchodzimy w niepamięć?
W taki sposób można zinterpretować krótki, ale bardzo przekonywujący tekst autora pt. Sekrety:

„Kiedy byłem dzieckiem (a było to dość dawno) był czas robienia „sekretów”. Mały dołek w ziemi, w zakamarkach podwórka, przykryty kawałkiem szkiełka. Pod szkiełkiem zasuszone kawałki roślin. Kolorowe papierki, sreberka z czekoladek... Wszystko przysypane ziemią. To właśnie sekret. Każdy starał się, aby jego był najpiękniejszy. Skrywał tam swoje tajemnice...

Wielką tajemnicą dla mnie i moich kuzynów był stary cmentarz wiejski wokół ruin XV-wiecznego kościoła. Zakaz wstępu kusił dodatkowo. W tajemnicy przed dorosłymi wyprawialiśmy się w zakazane dla nas miejsce. Wokół resztek grobów rozchylaliśmy chwasty, które były prawie tak wysokie jak my. Palcami próbowaliśmy odczytać zatarte, nieczytelne dla oczu napisy. Ileż było domysłów...
Czasem w ruinach udało się wygrzebać kawałek kafelka z posadzki, fragment metalowego okucia czy też zardzewiały gwóźdź. Skarby z dalekiej przeszłości.

Dziś, po trzydziestu latach, nadal ten cmentarz jest dla mnie tajemniczym, sekretnym miejscem, tak samo jak było to w dzieciństwie. Napisy na nagrobkach stały się jeszcze bardziej nieczytelne. Skrywają tożsamość minionych istnień. Czas zamazuje pamięć o dawnych sekretach. Powoli w niepamięć odchodzimy.

W ostatecznym rozrachunku nie ma to jednak znaczenia, że „powoli w niepamięć odchodzimy”. Znaczenie jest gdzieś indziej, w samym życiu i jego czynach oraz w myśli „nie wszystek umrę”, którą trzeba powtarzać jak mantrę.

Leszek pokazał konsekwentnie, że żyjemy w rytmie przyrody. Na stary cmentarz, na którym także byłem kilka lat temu (chyba w 2006 r.), gdy już powstawał ten cykl, przychodził wielokrotnie fotografując go w różnych porach roku i co istotne, sam żyjąc w zgodzie z prawami natury i w witalnym "uścisku" przyrody. Ta zasada przypomina także o pracach Staszka Wosia. Ekspozycję zamyka dokumentalne zdjęcie rodziny artysty z czasów II wojny światowej będące jedynym jakie pozostało. Przypomina ono o bolesnych doświadczeniach z 1939 roku, gdy w Rumii 12.09 hitlerowcy rozstrzelali część rodziny artysty.

Na koniec zacytujmy fragment wnikliwego tekstu napisanego do tej ekspozycji przez Zbigniewa Treppę pt. Niewypowiedziane i Transcendentne: „We współczesnej refleksji nad umieraniem zaobserwować można nasilającą się tendencję do marginalizowania wymiaru tajemnicy. Leszek Żurek reprezentuje tendencję przeciwną: zagadnienie tajemnicy Przejścia i próbę definiowania na czym polega istota granicy pomiędzy światem przyrody a Nadprzyrodzonym, zdaje się sytuować w centrum swojej refleksji.”

Pamięć i nostalgia - w ten sposób można podsumować tą niezwykłą wystawę.

Krzysztof Jurecki, niedziela, dnia 26 września 2010 roku

[1] Tekst ukazał się na blogu Krzysztofa Jureckiego ( jureckifoto.blogspot.com ) i jest dostępny tutaj...
Blog ten jest poświecony fotografii.
Serdecznie dziękuję Panu Krzysztofowi Jureckiemu za możliwość publikacji tego tekstu na Wyspie Muz.

Leszek Żurek o sobie. Fragmenty wypowiedzi.

2011-04-30T12:07:00.000-07:00

"Fotografia pielęgnuje pamięć." [1]

"Od lat zmagam się z pamięcią i czasem." [1]

"Na ogół moje fotografowanie odbywa się bez użycia jakichkolwiek

fotograficznych narzędzi. Obrazy rejestrują się wyłącznie w przestrzeni

wirtualnej mojej własnej pamięci. Zdarza się, że z kamerą.

Celowo wybieram [wtedy] tę ciężką, niezgrabną i nieporęczną.

Dodatkowo ograniczającą mnie do 10 kadrów. Zmusza mnie [to] do wyborów." [1]

"Zdarzają mi się chwile, gdy chciałbym za jednym naciśnięciem spustu

migawki zatrzymać wszystko to, co staje przede mną i to, co już

pozostawiłem za sobą. Taka moja mała zachłanność na obrazy i chęć

ich posiadania na wyłączność." [1]

Wybór fragmentów wypowiedzi Leszka Żurka: J.T.

Źródła, z których pochodzą cytaty:

[1] Leszek Żurek, Wycinki - Fragmenty - Kawałki, 2010. (Zaproszenie na wystawę "Wycinki"

w Katowicach. Galeria Mediów Wyższej Szkoły Mechatroniki w Katowicach, 2010 rok.)

KOPALNIA OBRAZU. Projekt ZPAF Okręgu Śląskiego. Informacje o zrealizowanych wystawach w ramach projektu.

2011-04-30T08:34:00.000-07:00

KOPALNIA OBRAZU to zbiorowy projekt realizowany pod patronatem Związku Polskich Artystów Fotografików Okręgu Śląskiego. Łączy on osoby, które posługują się medium fotografii.
Pierwsza edycja miała miejsce w 2006 roku i była zatytułowana „Camera obscura. Opowieści z pudełka”. W projekcie udział biorą artyści fotograficy ze ZPAF Okręgu Śląskiego oraz z innych Okręgów.

Założenia: „Projekt zakłada integrację środowisk młodych twórców w obszarze medium fotografii. Celem jest poszukiwanie i odkrywanie ciekawych autorów, oryginalnych osobowości twórczych o zróżnicowanych strategiach artystycznych.

Z drugiej strony promowanie twórczości poprzez organizowanie pokazów, prezentacji
i wystaw oraz działalność wydawniczą.” [Źródło: materiały ZPAF]

Koordynator projektu: Janusz Musiał.

Dotychczasowi uczestnicy projektu [Źródło: materiały ZPAF]:

AGNIESZKA BABIŃSKA

TOMASZ CICHOWSKI

RYSZARD CZERNOW
MONIKA DMOWSKA

TOMASZ DOBISZEWSKI

ARKADIUSZ GOLA

PAULINA HEBDA
REMIGIUSZ KONIECKO

ANTONI KREIS
MACIEJ LEMAŃSKI

KRZYSZTOF LISIAK

ANNA LORENC

BEATA MENDREK-MIKULSKA

JAROSŁAW MICHALAK
KRZYSZTOF MILLER
JANUSZ MUSIAŁ

JAGNA OLEJNIKOWSKA
DOMINIK PABIS

MONIKA PAŁKA

JOLANTA RYCERSKA
TOMASZ SIDOR

KAMILA SIWIŃSKA

MAREK WESOŁOWSKI
IWONA WOJTYCZA

JÓZEF WOLNY
LESZEK ŻUREK

Wystawy zrealizowane w ramach projektu KOPALNIA OBRAZU:

2006 – Kopalnia Obrazu I: CAMERA OBSCURA. OPOWIEŚCI Z PUDEŁKA,
uczestnicy: A. Babińska, T. Cichowski, T. Dobiszewski, J. Musiał, L. Żurek,
2007 – Kopalnia Obrazu II: UNIWERSUM CIAŁA,
uczestnicy: T. Cichowski, M. Dmowska, J. Musiał, J. Olejnikowska,
2007 – Kopalnia Obrazu III: ŚWIATŁOCZUŁOŚĆ,
uczestnicy: T. Dobiszewski, J. Michalak, J. Musiał, M. Pałka, T. Sidor, K. Siwińska,

2008 – Kopalnia Obrazu IV: CYFROWE MIĘSO,
uczestnicy: T. Dobiszewski, M. Lemański, A. Lorenc, J. Musiał, J. Wolny,

2010 – Kopalnia Obrazu V: KLATKI ZE SNÓW,
uczestnicy: A. Babińska, P. Hebda, A. Kreis, B. Mendrek-Mikulska, K. Miller, J. Musiał, J. Olejnikowska, D. Sidorowicz, J. Wolny, L. Żurek.
2011 – Kopalnia Obrazu VI: INTYMNOŚĆ,
uczestnicy: R. Czernow, A. Kreis, B. Mendrek-Mikulska, K. Miller, J. Musiał, J. Rycerska, M. Wesołowski, I. Wojtycza, J. Wolny.

Stanisław Dróżdż - 10/2010, numer "Dyskursu" poświęconego w całości Stanisławowi Dróżdżowi, który zmarł w 2009 roku.

2011-04-29T10:06:00.000-07:00

DYSKURS. Pismo Naukowo-Artystyczne ASP we Wrocławiu. Numer 10/2010.
Wydawca: Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, Wrocław.

Okładka...

Spis treści...

Fragment tekstu Anny Dróżdż...

"Mój mąż, kiedy skończył studia polonistyczne, wiedział już, że chociaż najważniejsza jest dla niego poezja, to nie chce pisać tradycyjnych wierszy. Mówił: "Ja chcę tworzyć coś, co zawsze będzie aktualne, bez względu na upływ czasu". I tak przez czterdzieści lat powstawały "pojęciokształty" - poezja konkretna - utwory, które nie mają początku ani końca, są ponadczasowe.
[...]
Moim wielkim celem jest, aby Jego twórczość była znana i doceniana jeszcze bardziej niż dotąd. Moim pragnieniem jest, żeby Jego dzieła były wciąż żywe i zgodnie z marzeniem Stanisława - ponadczasowe. Mam nadzieję, że poświęcony Mu obecny numer "Dyskursu" będzie istotnym krokiem na tej drodze.

2009/2010"

Anna Dróżdż, O Stanisławie.

***

Twórczość Stanisława Dróżdża nie jest łatwa w odbiorze i wymaga od odbiorcy intelektualnego wysiłku, ale warto podjąć wyzwanie i podążyć szlakiem, który przez lata przemierzał samotnie Artysta. Do tego, żeby "czytać" i rozumieć Jego dziela nie są potrzebne ani szczególne przygotowanie, ani specjalistyczne studia. Wszyscy posługujemy się językiem. Wszyscy jesteśmy jego mniej lub bardziej zręcznymi użytkownikami. Poezja konkretna jest bliższa życiu i człowiekowi niż nam się wydaje. Wszak mowa - żywe słowo - stanowi istotę człowieczeństwa.

Leszek Żurek o wystawie "Sekrety".

2011-04-29T07:27:00.000-07:00

Motto

Czas zamazuje pamięć o dawnych sekretach. Powoli w niepamięć odchodzimy.

Leszek Żurek

Niemalże 40 lat temu, wraz z kuzynami, buszowałem po grożących zawaleniem ruinach średniowiecznego wiejskiego kościółka i położonym wokół niego, zarośniętym chwastami i malinami wiejskim cmentarzu.

Robiliśmy to w tajemnicy przed rodzicami i babcią. Próbowaliśmy palcami odczytać niemal całkowicie zatarte napisy na nagrobkach. Odkrywaliśmy tajemnice i była to nasza tajemnica.

Po latach zostało jeszcze mniej. Ruiny są zabezpieczone, zniknęła większość metalowych krzyży, a chaszcze regularnie są wycinane. Zniknęła cała aura tajemniczości. Pozostało tych kilkanaście, zamkniętych przeze mnie w kwadratowych kadrach, dziecięcych anonimowych grobów.

Leszek Żurek, 2010

Stanisław Dróżdż, początekoniec. Pierwsza monografia twórczości zmarłego w 2009 roku artysty. Katalog do wystawy.

2011-04-28T11:40:00.000-07:00

Stanisław Dróżdż, początekoniec. Pojęciokształty. Poezja konkretna. Prace z lat 1967- 2007.

Redaktor - Elżbieta Łubowicz.

Autor projektu - Monika Aleksandrowicz.

Autorzy tekstów - Małgorzata Dawidek Gryglicka, Stanisław Dróżdż, Grzegorz Dziamski, Michał Głowala, Elżbieta Łubowicz, Paweł Majerski, Tadeusz Sławek, Eugeniusz Żabski.

Wydawcy: Ośrodek Kultury i Sztuki We Wrocławiu,

Agencja Reklamowo-Wydawnicza Fine Grain.

Okładka...

Fot. Monika Aleksandrowicz

Więcej zdjęć Katalogu...

Z niezwykłym pietyzmem wydany katalog to pierwsza monografia twórczości Stanisława Dróżdża. Towarzyszył retrospektywnej wystawie pod tym samym tytułem, która była pokazywana we Wrocławiu, Warszawie i Katowicach. Tytułowy "początekoniec" stanowi nawiązanie do jednej z prac Dróżdża powstałej w latach 1971-1978 / 1971-1995.

"Wystawa miała być prezentem na 70. urodziny artysty, które przypadały 15 maja 2009, niestety wyszło inaczej. Ekspozycja stała się pośmiertnym hołdem złożonym artyście". (Elżbieta Łubowicz - Kurator wystawy)

Stanisław Dróżdż zmarł 29 marca 2009 roku.

Tak o Stanisławie Dróżdżu jako twórcy pisze Tadeusz Sławek w swoim tekście zamieszczonym w katalogu:

"Gdy stajemy zaskoczeni przed dziełami Artysty, dzieje się tak dlatego, że otwierają one przed nami bardzo daleką perspektywę, w której nikną lądy nakreślone przez nasze dotychczasowe mapy, a pewność zostaje zakłócona niespokojnym drżeniem morskiego powietrza."

T. Sławek, Przy (-) słowie. Stanisławowi Dróżdżowi in memoriam.

Tak - jako człowieka - widzieli Go inni (fragment tekstu z katalogu):

Katalog można kupić w księgarni BWA w Katowicach.

Halina Morcinek, Fotografie. Pinhole. Tryptyk. Motto.

2011-04-27T12:13:00.000-07:00

Dwa zdjęcia z prezentowanych w Galerii fotografii otworkowych znalazły się na wystawie zbiorowej "Ponad Podziałami".
Motto:

Okrągły otwór przysłony przywołuje jeden z podstawowych archetypicznych obrazów. Wyobraża to, co kobiece i stanowi symbol wszelkich narodzin oraz transformacji. Odwołując się do podświadomości widza budzi u patrzącego różne odczucia - zdumienie i zachwyt, zadumę nad cudem istnienia – a tym samym skłania do głębszego namysłu nad tajemnicą życia i śmierci.

W wielu starożytnych kulturach niezależnie od siebie narodziły się legendy, w których występuje ten sam motyw, tajemniczy otwór w ziemi lub w niebie, rozumiany jako święte miejsce-brama, przez którą przybyli na Ziemię protoplaści ludzkości.

Eric Renner, Pinhole Photography. Fourth Edition: From Historic Technique to Digital Application, Focal Press, 2009, p.2.

Księżyc "mierzy", "tka" przeznaczenia, łączy nawzajem odrębne płaszczyzny kosmiczne i różnorodne rzeczywistości. (...) Świat podległy księżycowi jest nie tylko światem przekształceń, ale i cierpień, światem "historii". Nic "wiecznego" nie może pozostać w tej strefie podksiężycowej, gdzie prawem jest stawanie się, gdzie żadna zmiana nie jest ostateczna, a każde przekształcenie jest tylko palingenezą.(...) Można powiedzieć, że księżyc objawia człowiekowi jego własną ludzką niedolę (...).

Mircea Eliade, Traktat o historii religii, Łódź 1993, s. 180-181.

Tryptyk. Zdjęcia do obejrzenia w Galerii Haliny Morcinek...

Halina Morcinek, Fotografie. Pinhole. Tryptyk.

2011-04-27T03:51:00.000-07:00

Krzysztof Jurecki, Fotografia i ponowoczesność. [ Zapowiedzi wydawnicze ]

2011-04-26T22:58:00.000-07:00

Książka przygotowywana do publikacji.

Halina Morcinek, Miejsca niczyje. Fotografie.

2011-04-26T07:00:00.000-07:00

Halina Morcinek. Artystka zawieszona między dwoma światami - jawą i snem.

2011-04-26T06:23:00.000-07:00

Na fotografii: Halina Morcinek.

Fot.: Piotr Komorowski

Krzysztof Jurecki, Oblicza Fotografii, Września 2009.

2011-04-25T15:27:00.000-07:00

Autor: Krzysztof Jurecki.
Wydawca: Wydawnictwo KROPKA. Jolanta i Waldemar Śliwczyńscy.

Okładka...

Spis treści...

Krzysztof Jurecki, Poszukiwanie sensu fotografii. Rozmowy o sztuce, Toruń 2008.

2011-04-24T15:21:00.000-07:00

Wydawca: Galeria Sztuki Wozownia w Toruniu.

Okładka...

Spis treści...

Natalia LL, Opera Omnia. Wrocław 2009. Album monograficzny poświęcony Natalii Lach-Lachowicz.

2011-04-23T04:26:00.000-07:00

Redaktor: Adam Sobota.
Autor projektu: Monika Aleksandrowicz.
Autorzy tekstów: Agata Jakubowska, Natalia LL, Ryszard K. Przybylski, Walter Seidl, Adam Sobota.

Wydawca: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu. Wrocław 2009.

Okładka...

Fot. Monika Aleksandrowicz

Więcej zdjęć Albumu...

OPERA OMNIA to bogato ilustrowany i starannie wydany przewodnik po twórczości Natalii LL. Publikacja ma charakter monografii. Zawiera biografię, teksty krytyczne oraz fragmenty tekstów samej artystki.
Książkę z przyjemnością bierze się do ręki. Zachwyca szatą graficzną, która sprawia, że lektura nabiera dynamizmu a odkrywanie świata wyobraźni kreowanego przez Natalię LL staje się przygodą. Album to efekt współpracy projektantki, Moniki Aleksandrowicz, z artystką. Zamieszczone w nim prace pochodzą z różnych okresów twórczości Natalii LL, ale Ona sama wydaje się nietknięta przez upływ czasu! Tryska wciąż tą samą witalnością co dawniej i zdaje się być wieczna jak sztuka. Taki Jej obraz pozostaje przed oczami po zamknięciu Albumu. Ile w tym zasługi projektantki, która miała okazję przyjrzeć się bliżej artystce, a ile siły perswazji samej Natalii LL, której udało się oszukać czas i zachować młodzieńczą werwę i żywiołowość? Dla obu Pań musiało to być niezwykłe doświadczenie i owocem tego jest ta wspaniała książka.

O wystawie "Natalia LL. Opera Omnia" w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, której kuratorem był Adam Sobota.
Zdjęcia z tej wystawy opublikowane na stronie Natalii LL: www.nataliall.com

Magda Hueckel i georgia Krawiec, Transgresja. Wystawa fotografii w Galerii FF. Łódź, 22.04. - 29.05.2011.

2011-04-22T11:27:00.000-07:00

Wystawa zorganizowana w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Fotografii w Łodzi.

Kurator wystawy: Magdalena Świątczak.

Tekst do wystawy autorstwa Bogdana Konopki ( "Obsesyjny exodus") jest dostępny na stronie internetowej Galerii FF pod zakładkami "Krytycy" oraz "Wystawy".

Więcej o wystawie można przeczytać na stronie Galerii FF pod zakładką "Wystawy".

Strona autorska Magdy Hueckel (Polski/Polish)/ (Angielski/English).

Strona autorska georgii Krawiec.

Moje wrażenia...

Na wystawie "Transgresja" przedstawiono dwa cykle fotografii: "EXodus" georgii Krawiec i "Autoportret obsesyjny" Magdy Hueckel. Obie artystki ukazały egzystencjalne spojrzenie na przemijanie, odrzucające pocieszenie, które daje człowiekowi religia, ale zaprezentowały zupełnie różne wizje ludzkiej śmiertelności. Podmiotową, ekspresyjną, ironizującą, której ironiczny wydźwięk stępiła przygnębiająca atmosfera zbliżeń zdeformowanej, naznaczonej cierpieniem, a nawet strachem, twarzy (Krawiec), oraz apodmiotową, organiczną (Hueckel).

Z jednej strony mamy refleksję nad śmiercią i polemikę z chrześcijańskim, obciążonym antropocentryzmem jej rozumieniem (Krawiec). Z drugiej natomiast zostajemy zderzeni z pozbawionym podmiotowego punktu widzenia oglądem śmierci ucieleśnionej przez rozczłonkowane obrazy fragmentów ludzkiego ciała. Z tych fragmentów nie wyłania się jednak obdarzone podmiotowością, myślące i czujące "ja", gdyż ciało zostało tutaj poddane dekapitacji i sprowadzone do formy wegetatywnej. Jest tylko dotknięta znamionami rozkładu materia (Hueckel).

"Ja" georgii Krawiec ma jeszcze ludzkie rysy - na fotografiach widzimy twarz samej artystki, jej alter ego. Magda Hueckel poszła o krok dalej. Przekroczyła granicę, przed którą zatrzymała się w swoich rozważaniach georgia Krawiec.

Organizatorzy wystawy świetnie zaaranżowali obie wystawy. Po obejrzeniu prac georgii Krawiec wchodzimy do pomieszczenia, w którym wyeksponowano prace Magdy Hueckel. W ten sposób i sam zwiedzający uczestniczy w procesie transgresji, która ma wymiar fizyczny (przemieszczanie się w realnej przestrzeni) i mentalny (desakralizacja i dehumanizacja funkcjonującego w naszej kulturze wyobrażenia śmierci).